ἀντίη ἦλθεν Ἄρηος ἐρεμνὴν αἰγίδʼ ἔχουσα·δεινὰ δʼ ὑπόδρα ἰδοῦσα ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·Ἆρες, ἔπισχε μένος κρατερὸν καὶ χεῖρας ἀάπτους·οὐ γάρ τοι θέμις ἐστὶν ἀπὸ κλυτὰ τεύχεα δῦσαιἩρακλέα κτείναντα, Διὸς θρασυκάρδιον υἱόν·ἀλλʼ ἄγε παῦε μάχην, μηδʼ ἀντίος ἵστασʼ ἐμεῖο.ὣς ἔφατʼ· ἀλλʼ οὐ πεῖθʼ Ἄρεος μεγαλήτορα θυμόν,ἀλλὰ μέγα ἰάχων φλογὶ εἴκελά τʼ ἔγχεα πάλλωνκαρπαλίμως ἐπόρουσε βίῃ Ἡρακληείῃκακτάμεναι μεμαώς· καί ῥʼ ἔμβαλε χάλκεον ἔγχος,σπερχνὸν παιδὸς ἑοῦ κοτέων πέρι τεθνηῶτος,ἐν σάκεϊ μεγάλῳ. ἀπὸ δὲ γλαυκῶπις Ἀθήνηἔγχεος ὁρμὴν ἔτραπʼ ὀρεξαμένη ἀπὸ δίφρου.δριμὺ δʼ Ἄρην ἄχος εἷλε· ἐρυσσάμενος δʼ ἄορ ὀξὺ