τούς τε θέρει σπείρουσιν, ὅτʼ ὄμφακες αἰόλλονται,οἷα Διώνυσος δῶκʼ ἀνδράσι χάρμα καὶ ἄχθος·τὴν ὥρην μάρναντο, πολὺς δʼ ὀρυμαγδὸς ὀρώρει.ὡς δὲ λέοντε δύω ἀμφὶ κταμένης ἐλάφοιοἀλλήλοις κοτέοντες ἐπὶ σφέας ὁρμήσωσι,δεινὴ δέ σφʼ ἰαχὴ ἄραβός θʼ ἅμα γίγνετʼ ὀδόντων·οἳ δʼ ὥς τʼ αἰγυπιοὶ γαμψώνυχες, ἀγκυλοχεῖλαι,πέτρῃ ἔφʼ ὑψηλῇ μεγάλα κλάζοντε μάχονταιαἰγὸς ὀρεσσινόμου ἢ ἀγροτέρης ἐλάφοιοπίονος, ἥν τʼ ἐδάμασσε βαλὼν αἰζήιος ἀνὴρἰῷ ἀπὸ νευρῆς, αὐτὸς δʼ ἀπαλήσεται ἄλλῃχώρου ἄιδρις ἐών· οἳ δʼ ὀτραλέως ἐνόησαν,ἐσσυμένως δέ οἱ ἀμφὶ μάχην δριμεῖαν ἔθεντο·