οἷος δʼ ἐν βήσσῃς ὄρεος χαλεπὸς προϊδέσθαικάπρος χαυλιόδων φρονέει θυμῷ μαχέσασθαιἀνδράσι θηρευτῇς, θήγει δέ τε λευκὸν ὀδόνταδοχμωθείς, ἀφρὸς δὲ περὶ στόμα μαστιχόωντιλείβεται, ὄσσε δέ οἱ πυρὶ λαμπετόωντι ἔικτον,ὀρθὰς δʼ ἐν λοφιῇ φρίσσει τρίχας ἀμφί τε δειρήν·τῷ ἴκελος Διὸς υἱὸς ἀφʼ ἱππείου θόρε δίφρου.ἦμος δὲ χλοερῷ κυανόπτερος ἠχέτα τέττιξὄζῳ ἐφεζόμενος θέρος ἀνθρώποισιν ἀείδεινἄρχεται, ᾧ τε πόσις καὶ βρῶσις θῆλυς ἐέρση,καί τε πανημέριός τε καὶ ἠώιος χέει αὐδὴνἴδει ἐν αἰνοτάτῳ, ὅτε τε χρόα Σείριος ἄζει,τῆμος δὴ κέγχροισι πέρι γλῶχες τελέθουσι