κὰδ δʼ ἄρʼ ἀπʼ οὐρανόθεν ψιάδας βάλεν αἱματοέσσας,σῆμα τιθεὶς πολέμοιο ἑῷ μεγαθαρσέι παιδί.οἷος δʼ ἐν βήσσῃς ὄρεος χαλεπὸς προϊδέσθαικάπρος χαυλιόδων φρονέει θυμῷ μαχέσασθαιἀνδράσι θηρευτῇς, θήγει δέ τε λευκὸν ὀδόνταδοχμωθείς, ἀφρὸς δὲ περὶ στόμα μαστιχόωντιλείβεται, ὄσσε δέ οἱ πυρὶ λαμπετόωντι ἔικτον,ὀρθὰς δʼ ἐν λοφιῇ φρίσσει τρίχας ἀμφί τε δειρήν·τῷ ἴκελος Διὸς υἱὸς ἀφʼ ἱππείου θόρε δίφρου.ἦμος δὲ χλοερῷ κυανόπτερος ἠχέτα τέττιξὄζῳ ἐφεζόμενος θέρος ἀνθρώποισιν ἀείδεινἄρχεται, ᾧ τε πόσις καὶ βρῶσις θῆλυς ἐέρση,καί τε πανημέριός τε καὶ ἠώιος χέει αὐδὴνἴδει ἐν αἰνοτάτῳ, ὅτε τε χρόα Σείριος ἄζει,τῆμος δὴ κέγχροισι πέρι γλῶχες τελέθουσιτούς τε θέρει σπείρουσιν, ὅτʼ ὄμφακες αἰόλλονται,οἷα Διώνυσος δῶκʼ ἀνδράσι χάρμα καὶ ἄχθος·τὴν ὥρην μάρναντο, πολὺς δʼ ὀρυμαγδὸς ὀρώρει.ὡς δὲ λέοντε δύω ἀμφὶ κταμένης ἐλάφοιοἀλλήλοις κοτέοντες ἐπὶ σφέας ὁρμήσωσι,