οὔτʼ ἄρʼ ἐπιψαύων σάκεος ποσὶν οὔθʼ ἑκὰς αὐτοῦ,θαῦμα μέγα φράσσασθʼ, ἐπεὶ οὐδαμῇ ἐστήρικτο.τὼς γάρ μιν παλάμαις τεῦξεν κλυτὸς Ἀμφιγυήειςχρύσεον· ἀμφὶ δὲ ποσσὶν ἔχεν πτερόεντα πέδιλα.ὤμοισιν δέ μιν ἀμφὶ μελάνδετον ἆορ ἔκειτοχαλκέου ἐκ τελαμῶνος· ὃ δʼ ὥς τε νόημʼ ἐποτᾶτο·πᾶν δὲ μετάφρενον εἶχε κάρη δεινοῖο πελώρου,Γοργοῦς· ἀμφὶ δέ μιν κίβισις θέε, θαῦμα ἰδέσθαι,ἀργυρέη· θύσανοι δὲ κατῃωρεῦντο φαεινοὶχρύσειοι· δεινὴ δὲ περὶ κροτάφοισιν ἄνακτοςκεῖτʼ Ἄιδος κυνέη νυκτὸς ζόφον αἰνὸν ἔχουσα.αὐτὸς δὲ σπεύδοντι καὶ ἐρρίγοντι ἐοικὼςΠερσεὺς Δαναΐδης ἐτιταίνετο. ταὶ δὲ μετʼ αὐτὸνΓοργόνες ἄπλητοί τε καὶ οὐ φαταὶ ἐρρώοντοἱέμεναι μαπέειν. ἐπὶ δὲ χλωροῦ ἀδάμαντοςβαινουσέων ἰάχεσκε σάκος μεγάλῳ ὀρυμαγδῷὀξέα καὶ λιγέως· ἐπὶ δὲ ζώνῃσι δράκοντεδοιὼ ἀπῃωρεῦντʼ ἐπικυρτώοντε κάρηνα.λίχμαζον δʼ ἄρα τώ γε· μένει δʼ ἐχάρασσον ὀδόνταςἄγρια δερκομένω. ἐπὶ δὲ δεινοῖσι καρήνοις