ἐν δʼ ἦν ἠυκόμου Δανάης τέκος, ἱππότα Περσεύς,οὔτʼ ἄρʼ ἐπιψαύων σάκεος ποσὶν οὔθʼ ἑκὰς αὐτοῦ,θαῦμα μέγα φράσσασθʼ, ἐπεὶ οὐδαμῇ ἐστήρικτο.τὼς γάρ μιν παλάμαις τεῦξεν κλυτὸς Ἀμφιγυήειςχρύσεον· ἀμφὶ δὲ ποσσὶν ἔχεν πτερόεντα πέδιλα.ὤμοισιν δέ μιν ἀμφὶ μελάνδετον ἆορ ἔκειτοχαλκέου ἐκ τελαμῶνος· ὃ δʼ ὥς τε νόημʼ ἐποτᾶτο·πᾶν δὲ μετάφρενον εἶχε κάρη δεινοῖο πελώρου,Γοργοῦς· ἀμφὶ δέ μιν κίβισις θέε, θαῦμα ἰδέσθαι,ἀργυρέη· θύσανοι δὲ κατῃωρεῦντο φαεινοὶχρύσειοι· δεινὴ δὲ περὶ κροτάφοισιν ἄνακτοςκεῖτʼ Ἄιδος κυνέη νυκτὸς ζόφον αἰνὸν ἔχουσα.αὐτὸς δὲ σπεύδοντι καὶ ἐρρίγοντι ἐοικὼς