Πανδώρην, ὅτι πάντες Ὀλύμπια δώματʼ ἔχοντεςδῶρον ἐδώρησαν, πῆμʼ ἀνδράσιν ἀλφηστῇσιν.αὐτὰρ ἐπεὶ δόλον αἰπὺν ἀμήχανον ἐξετέλεσσεν,εἰς Ἐπιμηθέα πέμπε πατὴρ κλυτὸν Ἀργεϊφόντηνδῶρον ἄγοντα, θεῶν ταχὺν ἄγγελον· οὐδʼ Ἐπιμηθεὺςἐφράσαθʼ, ὥς οἱ ἔειπε Προμηθεὺς μή ποτε δῶρονδέξασθαι πὰρ Ζηνὸς Ὀλυμπίου, ἀλλʼ ἀποπέμπεινἐξοπίσω, μή πού τι κακὸν θνητοῖσι γένηται.αὐτὰρ ὃ δεξάμενος, ὅτε δὴ κακὸν εἶχʼ, ἐνόησεν.Πρὶν μὲν γὰρ ζώεσκον ἐπὶ χθονὶ φῦλʼ ἀνθρώπωννόσφιν ἄτερ τε κακῶν καὶ ἄτερ χαλεποῖο πόνοιονούσων τʼ ἀργαλέων, αἵ τʼ ἀνδράσι Κῆρας ἔδωκαν.αἶψα γὰρ ἐν κακότητι βροτοὶ καταγηράσκουσιν.ἀλλὰ γυνὴ χείρεσσι πίθου μέγα πῶμʼ ἀφελοῦσαἐσκέδασʼ· ἀνθρώποισι δʼ ἐμήσατο κήδεα λυγρά.μούνη δʼ αὐτόθι Ἐλπὶς ἐν ἀρρήκτοισι δόμοισινἔνδον ἔμιμνε πίθου ὑπὸ χείλεσιν, οὐδὲ θύραζεἐξέπτη· πρόσθεν γὰρ ἐπέλλαβε πῶμα πίθοιοαἰγιόχου βουλῇσι Διὸς νεφεληγερέταο.ἄλλα δὲ μυρία λυγρὰ κατʼ ἀνθρώπους ἀλάληται·