ῥεῖα δέ τʼ ἰθύνει σκολιὸν καὶ ἀγήνορα κάρφειΖεὺς ὑψιβρεμέτης, ὃς ὑπέρτατα δώματα ναίει.κλῦθι ἰδὼν ἀίων τε, δίκῃ δʼ ἴθυνε θέμισταςτύνη· ἐγὼ δέ κε, Πέρση, ἐτήτυμα μυθησαίμην.οὐκ ἄρα μοῦνον ἔην Ἐρίδων γένος, ἀλλʼ ἐπὶ γαῖανεἰσὶ δύω· τὴν μέν κεν ἐπαινέσσειε νοήσας,ἣ δʼ ἐπιμωμητή· διὰ δʼ ἄνδιχα θυμὸν ἔχουσιν.ἣ μὲν γὰρ πόλεμόν τε κακὸν καὶ δῆριν ὀφέλλει,σχετλίη· οὔτις τήν γε φιλεῖ βροτός, ἀλλʼ ὑπʼ ἀνάγκηςἀθανάτων βουλῇσιν Ἔριν τιμῶσι βαρεῖαν.τὴν δʼ ἑτέρην προτέρην μὲν ἐγείνατο Νὺξ ἐρεβεννή,