δινέμεν, εὖτʼ ἂν πρῶτα φανῇ σθένος Ὠαρίωνος,χώρῳ ἐν εὐαέι καὶ ἐυτροχάλῳ ἐν ἀλωῇ.μέτρῳ δʼ εὖ κομίσασθαι ἐν ἄγγεσιν· αὐτὰρ ἐπὴν δὴπάντα βίον κατάθηαι ἐπάρμενον ἔνδοθι οἴκου,θῆτά τʼ ἄοικον ποιεῖσθαι καὶ ἄτεκνον ἔριθονδίζησθαι κέλομαι· χαλεπὴ δʼ ὑπόπορτις ἔριθος·καὶ κύνα καρχαρόδοντα κομεῖν, μὴ φείδεο σίτου,μή ποτέ σʼ ἡμερόκοιτος ἀνὴρ ἀπὸ χρήμαθʼ ἕληται.χόρτον δʼ ἐσκομίσαι καὶ συρφετόν, ὄφρα τοι εἴηβουσὶ καὶ ἡμιόνοισιν ἐπηετανόν. αὐτὰρ ἔπειταδμῶας ἀναψῦξαι φίλα γούνατα καὶ βόε λῦσαι.