χειμέριος, χαλεπὸς προβάτοις, χαλεπὸς δʼ ἀνθρώποις.τῆμος τὤμισυ βουσίν, ἐπʼ ἀνέρι δὲ πλέον εἴηἁρμαλιῆς· μακραὶ γὰρ ἐπίρροθοι εὐφρόναι εἰσίν.ταῦτα φυλασσόμενος τετελεσμένον εἰς ἐνιαυτὸνἰσοῦσθαι νύκτας τε καὶ ἤματα, εἰσόκεν αὖτιςγῆ πάντων μήτηρ καρπὸν σύμμικτον ἐνείκῃ.εὖτʼ ἂν δʼ ἑξήκοντα μετὰ τροπὰς ἠελίοιοχειμέριʼ ἐκτελέσῃ Ζεὺς ἤματα, δή ῥα τότʼ ἀστὴρἈρκτοῦρος προλιπὼν ἱερὸν ῥόον Ὠκεανοῖοπρῶτον παμφαίνων ἐπιτέλλεται ἀκροκνέφαιος.τὸν δὲ μέτʼ ὀρθογόη Πανδιονὶς ὦρτο χελιδὼνἐς φάος ἀνθρώποις, ἔαρος νέον ἱσταμένοιο.τὴν φθάμενος οἴνας περταμνέμεν· ὣς γὰρ ἄμεινον.ἀλλʼ ὁπότʼ ἂν φερέοικος ἀπὸ χθονὸς ἂμ φυτὰ βαίνῃΠληιάδας φεύγων, τότε δὴ σκάφος οὐκέτι οἰνέων·ἀλλʼ ἅρπας τε χαρασσέμεναι καὶ δμῶας ἐγείρειν·φεύγειν δὲ σκιεροὺς θώκους καὶ ἐπʼ ἠόα κοῖτονὥρῃ ἐν ἀμήτου, ὅτε τʼ ἠέλιος χρόα κάρφει.τημοῦτος σπεύδειν καὶ οἴκαδε καρπὸν ἀγινεῖνὄρθρου ἀνιστάμενος, ἵνα τοι βίος ἄρκιος εἴη.