ὡς σκέπα μαιόμενοι πυκινοὺς κευθμῶνας ἔχωσικαὶ γλάφυ πετρῆεν· τότε δὴ τρίποδι βροτῷ ἶσοι,οὗ τʼ ἐπὶ νῶτα ἔαγε, κάρη δʼ εἰς οὖδας ὁρᾶται,τῷ ἴκελοι φοιτῶσιν, ἀλευόμενοι νίφα λευκήν.καὶ τότε ἕσσασθαι ἔρυμα χροός, ὥς σε κελεύω,χλαῖνάν τε μαλακὴν καὶ τερμιόεντα χιτῶνα·στήμονι δʼ ἐν παύρῳ πολλὴν κρόκα μηρύσασθαι·τὴν περιέσσασθαι, ἵνα τοι τρίχες ἀτρεμέωσι,μηδʼ ὀρθαὶ φρίσσωσιν ἀειρόμεναι κατὰ σῶμα.ἀμφὶ δὲ ποσσὶ πέδιλα βοὸς ἶφι κταμένοιοἄρμενα δήσασθαι, πίλοις ἔντοσθε πυκάσσας.