οὔρεος ἐν βήσσῃς πιλνᾷ χθονὶ πουλυβοτείρῃἐμπίπτων, καὶ πᾶσα βοᾷ τότε νήριτος ὕλη.θῆρες δὲ φρίσσουσʼ, οὐρὰς δʼ ὑπὸ μέζεʼ ἔθεντο,τῶν καὶ λάχνῃ δέρμα κατάσκιον· ἀλλά νυ καὶ τῶνψυχρὸς ἐὼν διάησι δασυστέρνων περ ἐόντων.καί τε διὰ ῥινοῦ βοὸς ἔρχεται, οὐδέ μιν ἴσχει·καί τε διʼ αἶγα ἄησι τανύτριχα· πώεα δʼ οὔ τι,οὕνεκʼ ἐπηεταναὶ τρίχες αὐτῶν, οὐ διάησινἲς ἀνέμου Βορέου· τροχαλὸν δὲ γέροντα τίθησιν.καὶ διὰ παρθενικῆς ἁπαλόχροος οὐ διάησιν,ἥτε δόμων ἔντοσθε φίλῃ παρὰ μητέρι μίμνει