χρηίζων βιότοιο, κακὰ προσελέξατο θυμῷ.ἐλπὶς δʼ οὐκ ἀγαθὴ κεχρημένον ἄνδρα κομίζει,ἥμενον ἐν λέσχῃ, τῷ μὴ βίος ἄρκιος εἴη.δείκνυε δὲ δμώεσσι θέρευς ἔτι μέσσου ἐόντος·οὐκ αἰεὶ θέρος ἐσσεῖται, ποιεῖσθε καλιάς.μῆνα δὲ Ληναιῶνα, κάκʼ ἤματα, βουδόρα πάντα,τοῦτον ἀλεύασθαι, καὶ πηγάδας, αἵτʼ ἐπὶ γαῖανπνεύσαντος Βορέαο δυσηλεγέες τελέθουσιν,ὅστε διὰ Θρῄκης ἱπποτρόφου εὐρέι πόντῳἐμπνεύσας ὤρινε· μέμυκε δὲ γαῖα καὶ ὕλη·πολλὰς δὲ δρῦς ὑψικόμους ἐλάτας τε παχείας