ἐκτελέα βρίθειν Δημήτερος ἱερὸν ἀκτήν,ἀρχόμενος τὰ πρῶτʼ ἀρότου, ὅτʼ ἂν ἄκρον ἐχέτληςχειρὶ λαβὼν ὅρπηκα βοῶν ἐπὶ νῶτον ἵκηαιἔνδρυον ἑλκόντων μεσάβων. ὁ δὲ τυτθὸς ὄπισθεδμῷος ἔχων μακέλην πόνον ὀρνίθεσσι τιθείησπέρμα κατακρύπτων· ἐυθημοσύνη γὰρ ἀρίστηθνητοῖς ἀνθρώποις, κακοθημοσύνη δὲ κακίστη.ὧδέ κεν ἀδροσύνῃ στάχυες νεύοιεν ἔραζε,εἰ τέλος αὐτὸς ὄπισθεν Ὀλύμπιος ἐσθλὸν ὀπάζοι,ἐκ δʼ ἀγγέων ἐλάσειας ἀράχνια· καί σε ἔολπαγηθήσειν βιότου αἰρεύμενον ἔνδον ἐόντος.