αἰδώς, ἥ τʼ ἄνδρας μέγα σίνεται ἠδʼ ὀνίνησιν.αἰδώς τοι πρὸς ἀνολβίῃ, θάρσος δὲ πρὸς ὄλβῳ.χρήματα δʼ οὐχ ἁρπακτά, θεόσδοτα πολλὸν ἀμείνω.εἰ γάρ τις καὶ χερσὶ βίῃ μέγαν ὄλβον ἕληται,ἢ ὅ γʼ ἀπὸ γλώσσης ληίσσεται, οἷά τε πολλὰγίγνεται, εὖτʼ ἂν δὴ κέρδος νόον ἐξαπατήσῃἀνθρώπων, αἰδῶ δέ τʼ ἀναιδείη κατοπάζῃ·ῥεῖα δέ μιν μαυροῦσι θεοί, μινύθουσι δὲ οἶκονἀνέρι τῷ, παῦρον δέ τʼ ἐπὶ χρόνον ὄλβος ὀπηδεῖ.ἶσον δʼ ὅς θʼ ἱκέτην ὅς τε ξεῖνον κακὸν ἔρξῃ,ὅς τε κασιγνήτοιο ἑοῦ ἀνὰ δέμνια βαίνῃκρυπταδίης εὐνῆς ἀλόχου, παρακαίρια ῥέζων,ὅς τέ τευ ἀφραδίῃς ἀλιταίνεται ὀρφανὰ τέκνα,ὅς τε γονῆα γέροντα κακῷ ἐπὶ γήραος οὐδῷνεικείῃ χαλεποῖσι καθαπτόμενος ἐπέεσσιν·τῷ δʼ ἦ τοι Ζεὺς αὐτὸς ἀγαίεται, ἐς δὲ τελευτὴνἔργων ἀντʼ ἀδίκων χαλεπὴν ἐπέθηκεν ἀμοιβήν.ἀλλὰ σὺ τῶν μὲν πάμπαν ἔεργʼ ἀεσίφρονα θυμόν.κὰδ δύναμιν δʼ ἔρδειν ἱέρʼ ἀθανάτοισι θεοῖσινἁγνῶς καὶ καθαρῶς, ἐπὶ δʼ ἀγλαὰ μηρία καίειν·