κυδρή τʼ αἰδοίη τε θεῶν, οἳ Ὄλυμπον ἔχουσιν.καί ῥʼ ὁπότʼ ἄν τίς μιν βλάπτῃ σκολιῶς ὀνοτάζων,αὐτίκα πὰρ Διὶ πατρὶ καθεζομένη Κρονίωνιγηρύετʼ ἀνθρώπων ἄδικον νόον, ὄφρʼ ἀποτίσῃδῆμος ἀτασθαλίας βασιλέων, οἳ λυγρὰ νοεῦντεςἄλλῃ παρκλίνωσι δίκας σκολιῶς ἐνέποντες.ταῦτα φυλασσόμενοι, βασιλῆς, ἰθύνετε †δίκαςδωροφάγοι, σκολιέων δὲ δικέων ἐπὶ πάγχυ λάθεσθε.οἷ γʼ αὐτῷ κακὰ τεύχει ἀνὴρ ἄλλῳ κακὰ τεύχων,ἡ δὲ κακὴ βουλὴ τῷ βουλεύσαντι κακίστη.πάντα ἰδὼν Διὸς ὀφθαλμὸς καὶ πάντα νοήσαςκαί νυ τάδʼ, αἴ κʼ ἐθέλῃσʼ, ἐπιδέρκεται, οὐδέ ἑ λήθει,οἵην δὴ καὶ τήνδε δίκην πόλις ἐντὸς ἐέργει.νῦν δὴ ἐγὼ μήτʼ αὐτὸς ἐν ἀνθρώποισι δίκαιοςεἴην μήτʼ ἐμὸς υἱός· ἐπεὶ κακὸν ἄνδρα δίκαιονἔμμεναι, εἰ μείζω γε δίκην ἀδικώτερος ἕξει·ἀλλὰ τά γʼ οὔ πω ἔολπα τελεῖν Δία μητιόεντα.ὦ Πέρση, σὺ δὲ ταῦτα μετὰ φρεσὶ βάλλεο σῇσι,καὶ νυ δίκης ἐπάκουε, βίης δʼ ἐπιλήθεο πάμπαν.τόνδε γὰρ ἀνθρώποισι νόμον διέταξε Κρονίων