ἡ δέ τε παρθένος ἐστὶ Δίκη, Διὸς ἐκγεγαυῖα,κυδρή τʼ αἰδοίη τε θεῶν, οἳ Ὄλυμπον ἔχουσιν.καί ῥʼ ὁπότʼ ἄν τίς μιν βλάπτῃ σκολιῶς ὀνοτάζων,αὐτίκα πὰρ Διὶ πατρὶ καθεζομένη Κρονίωνιγηρύετʼ ἀνθρώπων ἄδικον νόον, ὄφρʼ ἀποτίσῃδῆμος ἀτασθαλίας βασιλέων, οἳ λυγρὰ νοεῦντεςἄλλῃ παρκλίνωσι δίκας σκολιῶς ἐνέποντες.ταῦτα φυλασσόμενοι, βασιλῆς, ἰθύνετε †δίκαςδωροφάγοι, σκολιέων δὲ δικέων ἐπὶ πάγχυ λάθεσθε.οἷ γʼ αὐτῷ κακὰ τεύχει ἀνὴρ ἄλλῳ κακὰ τεύχων,ἡ δὲ κακὴ βουλὴ τῷ βουλεύσαντι κακίστη.