θῆκε δέ μιν Κρονίδης ὑψίζυγος, αἰθέρι ναίων,γαίης ἐν ῥίζῃσι, καὶ ἀνδράσι πολλὸν ἀμείνω·ἥτε καὶ ἀπάλαμόν περ ὁμῶς ἐπὶ ἔργον ἔγειρεν.εἰς ἕτερον γάρ τίς τε ἰδὼν ἔργοιο χατίζειπλούσιον, ὃς σπεύδει μὲν ἀρώμεναι ἠδὲ φυτεύεινοἶκόν τʼ εὖ θέσθαι· ζηλοῖ δέ τε γείτονα γείτωνεἰς ἄφενος σπεύδοντʼ· ἀγαθὴ δʼ Ἔρις ἥδε βροτοῖσιν.καὶ κεραμεὺς κεραμεῖ κοτέει καὶ τέκτονι τέκτων,καὶ πτωχὸς πτωχῷ φθονέει καὶ ἀοιδὸς ἀοιδῷ.ὦ Πέρση, σὺ δὲ ταῦτα τεῷ ἐνικάτθεο θυμῷ,μηδέ σʼ Ἔρις κακόχαρτος ἀπʼ ἔργου θυμὸν ἐρύκοι