ἀργύρεον ποίησαν Ὀλύμπια δώματʼ ἔχοντες,χρυσέῳ οὔτε φυὴν ἐναλίγκιον οὔτε νόημα.ἀλλʼ ἑκατὸν μὲν παῖς ἔτεα παρὰ μητέρι κεδνῇἐτρέφετʼ ἀτάλλων, μέγα νήπιος, ᾧ ἐνὶ οἴκῳ.ἀλλʼ ὅτʼ ἄρʼ ἡβήσαι τε καὶ ἥβης μέτρον ἵκοιτο,παυρίδιον ζώεσκον ἐπὶ χρόνον, ἄλγεʼ ἔχοντεςἀφραδίῃς· ὕβριν γὰρ ἀτάσθαλον οὐκ ἐδύναντοἀλλήλων ἀπέχειν, οὐδʼ ἀθανάτους θεραπεύεινἤθελον οὐδʼ ἔρδειν μακάρων ἱεροῖς ἐπὶ βωμοῖς,ἣ θέμις ἀνθρώποις κατὰ ἤθεα. τοὺς μὲν ἔπειταΖεὺς Κρονίδης ἔκρυψε χολούμενος, οὕνεκα τιμὰς