ὅν τινα τιμήσωσι Διὸς κοῦραι μεγάλοιογεινόμενόν τε ἴδωσι διοτρεφέων βασιλήων,τῷ μὲν ἐπὶ γλώσσῃ γλυκερὴν χείουσιν ἐέρσην,τοῦ δʼ ἔπεʼ ἐκ στόματος ῥεῖ μείλιχα· οἱ δέ τε λαοὶπάντες ἐς αὐτὸν ὁρῶσι διακρίνοντα θέμισταςἰθείῃσι δίκῃσιν· ὃ δʼ ἀσφαλέως ἀγορεύωναἶψά κε καὶ μέγα νεῖκος ἐπισταμένως κατέπαυσεν·τοὔνεκα γὰρ βασιλῆες ἐχέφρονες, οὕνεκα λαοῖςβλαπτομένοις ἀγορῆφι μετάτροπα ἔργα τελεῦσιῥηιδίως, μαλακοῖσι παραιφάμενοι ἐπέεσσιν.ἐρχόμενον δʼ ἀνʼ ἀγῶνα θεὸν ὣς ἱλάσκονταιαἰδοῖ μειλιχίῃ, μετὰ δὲ πρέπει ἀγρομένοισιν·τοίη Μουσάων ἱερὴ δόσις ἀνθρώποισιν.ἐκ γάρ τοι Μουσέων καὶ ἑκηβόλου Ἀπόλλωνοςἄνδρες ἀοιδοὶ ἔασιν ἐπὶ χθόνα καὶ κιθαρισταί, ἐκ δὲ Διὸς βασιλῆες· ὃ δʼ ὄλβιος, ὅν τινα Μοῦσαιφίλωνται· γλυκερή οἱ ἀπὸ στόματος ῥέει αὐδή.εἰ γάρ τις καὶ πένθος ἔχων νεοκηδέι θυμῷἄζηται κραδίην ἀκαχήμενος, αὐτὰρ ἀοιδὸςΜουσάων θεράπων κλέεα προτέρων ἀνθρώπων