ἐννέα μὲν περὶ γῆν τε καὶ εὐρέα νῶτα θαλάσσηςδίνῃς ἀργυρέῃς εἱλιγμένος εἰς ἅλα πίπτει,ἣ δὲ μίʼ ἐκ πέτρης προρέει μέγα πῆμα θεοῖσιν.ὅς κεν τὴν ἐπίορκον ἀπολλείψας ἐπομόσσῃἀθανάτων, οἳ ἔχουσι κάρη νιφόεντος Ὀλύμπου,κεῖται νήυτμος τετελεσμένον εἰς ἐνιαυτόν·οὐδέ ποτʼ ἀμβροσίης καὶ νέκταρος ἔρχεται ἆσσονβρώσιος, ἀλλά τε κεῖται ἀνάπνευστος καὶ ἄναυδοςστρωτοῖς ἐν λεχέεσσι, κακὸν δέ ἑ κῶμα καλύπτει.αὐτὰρ ἐπεὶ νοῦσον τελέσῃ μέγαν εἰς ἐνιαυτόν,ἄλλος γʼ ἐξ ἄλλου δέχεται χαλεπώτερος ἄεθλος. εἰνάετες δὲ θεῶν ἀπαμείρεται αἰὲν ἐόντων,οὐδέ ποτʼ ἐς βουλὴν ἐπιμίσγεται οὐδʼ ἐπὶ δαῖτας