ἑξείης πάντων πηγαὶ καὶ πείρατʼ ἔασινἀργαλέʼ εὐρώεντα, τά τε στυγέουσι θεοί περ,χάσμα μέγʼ, οὐδέ κε πάντα τελεσφόρον εἰς ἐνιαυτὸνοὖδας ἵκοιτʼ, εἰ πρῶτα πυλέων ἔντοσθε γένοιτο,ἀλλά κεν ἔνθα καὶ ἔνθα φέροι πρὸ θύελλα θυέλλῃἀργαλέη· δεινὸν δὲ καὶ ἀθανάτοισι θεοῖσιτοῦτο τέρας. Νυκτὸς δʼ ἐρεβεννῆς οἰκία δεινὰἕστηκεν νεφέλῃς κεκαλυμμένα κυανέῃσιν. τῶν πρόσθʼ Ἰαπετοῖο πάις ἔχει οὐρανὸν εὐρὺνἑστηὼς κεφαλῇ τε καὶ ἀκαμάτῃσι χέρεσσινἀστεμφέως, ὅθι Νύξ τε καὶ Ἡμέρη ἆσσον ἰοῦσαιἀλλήλας προσέειπον, ἀμειβόμεναι μέγαν οὐδὸνχάλκεον· ἣ μὲν ἔσω καταβήσεται, ἣ δὲ θύραζεἔρχεται, οὐδέ ποτʼ ἀμφοτέρας δόμος ἐντὸς ἐέργει,ἀλλʼ αἰεὶ ἑτέρη γε δόμων ἔκτοσθεν ἐοῦσαγαῖαν ἐπιστρέφεται, ἣ δʼ αὖ δόμου ἐντὸς ἐοῦσαμίμνει τὴν αὐτῆς ὥρην ὁδοῦ, ἔστʼ ἂν ἵκηται,ἣ μὲν ἐπιχθονίοισι φάος πολυδερκὲς ἔχουσα, ἣ δʼ Ὕπνον μετὰ χερσί, κασίγνητον Θανάτοιο.Νὺξ ὀλοή, νεφέλῃ κεκαλυμμένη ἠεροειδεῖ.ἔνθα δὲ Νυκτὸς παῖδες ἐρεμνῆς οἰκίʼ ἔχουσιν,Ὕπνος καὶ Θάνατος, δεινοὶ θεοί· οὐδέ ποτʼ αὐτοὺςἨέλιος φαέθων ἐπιδέρκεται ἀκτίνεσσινοὐρανὸν εἲς ἀνιὼν οὐδʼ οὐρανόθεν καταβαίνων.τῶν δʼ ἕτερος γαῖάν τε καὶ εὐρέα νῶτα θαλάσσηςἥσυχος ἀνστρέφεται καὶ μείλιχος ἀνθρώποισι,τοῦ δὲ σιδηρέη μὲν κραδίη, χάλκεον δέ οἱ ἦτορνηλεὲς ἐν στήθεσσιν· ἔχει δʼ ὃν πρῶτα λάβῃσινἀνθρώπων· ἐχθρὸς δὲ καὶ ἀθανάτοισι θεοῖσιν.ἔνθα θεοῦ χθονίου πρόσθεν δόμοι ἠχήεντεςἰφθίμου τʼ Ἀίδεω καὶ ἐπαινῆς Περσεφονείηςἑστᾶσιν, δεινὸς δὲ κύων προπάροιθε φυλάσσεινηλειής, τέχνην δὲ κακὴν ἔχει· ἐς μὲν ἰόνταςσαίνει ὁμῶς οὐρῇ τε καὶ οὔασιν ἀμφοτέροισιν,ἐξελθεῖν δʼ οὐκ αὖτις ἐᾷ πάλιν, ἀλλὰ δοκεύωνἐσθίει, ὅν κε λάβῃσι πυλέων ἔκτοσθεν ἰόντα.ἰφθίμου τʼ Ἀίδεω καὶ ἐπαινῆς Περσεφονείης.ἔνθα δὲ ναιετάει στυγερὴ θεὸς ἀθανάτοισι, δεινὴ Στύξ, θυγάτηρ ἀψορρόου Ὠκεανοῖοπρεσβυτάτη· νόσφιν δὲ θεῶν κλυτὰ δώματα ναίειμακρῇσιν πέτρῃσι κατηρεφέʼ· ἀμφὶ δὲ πάντηκίοσιν ἀργυρέοισι πρὸς οὐρανὸν ἐστήρικται.παῦρα δὲ Θαύμαντος θυγάτηρ πόδας ὠκέα Ἶριςἀγγελίην πωλεῖται ἐπʼ εὐρέα νῶτα θαλάσσης.ὁππότʼ ἔρις καὶ νεῖκος ἐν ἀθανάτοισιν ὄρηταικαί ῥʼ ὅστις ψεύδηται Ὀλύμπια δώματʼ ἐχόντων,Ζεὺς δέ τε Ἶριν ἔπεμψε θεῶν μέγαν ὅρκον ἐνεῖκαιτηλόθεν ἐν χρυσέῃ προχόῳ πολυώνυμον ὕδωρψυχρόν, ὅτʼ ἐκ πέτρης καταλείβεται ἠλιβάτοιοὑψηλῆς· πολλὸν δὲ ὑπὸ χθονὸς εὐρυοδείηςἐξ ἱεροῦ ποταμοῖο ῥέει διὰ νύκτα μέλαινανὨκεανοῖο κέρας· δεκάτη δʼ ἐπὶ μοῖρα δέδασται·ἐννέα μὲν περὶ γῆν τε καὶ εὐρέα νῶτα θαλάσσηςδίνῃς ἀργυρέῃς εἱλιγμένος εἰς ἅλα πίπτει,ἣ δὲ μίʼ ἐκ πέτρης προρέει μέγα πῆμα θεοῖσιν.ὅς κεν τὴν ἐπίορκον ἀπολλείψας ἐπομόσσῃἀθανάτων, οἳ ἔχουσι κάρη νιφόεντος Ὀλύμπου,κεῖται νήυτμος τετελεσμένον εἰς ἐνιαυτόν·οὐδέ ποτʼ ἀμβροσίης καὶ νέκταρος ἔρχεται ἆσσονβρώσιος, ἀλλά τε κεῖται ἀνάπνευστος καὶ ἄναυδοςστρωτοῖς ἐν λεχέεσσι, κακὸν δέ ἑ κῶμα καλύπτει.αὐτὰρ ἐπεὶ νοῦσον τελέσῃ μέγαν εἰς ἐνιαυτόν,ἄλλος γʼ ἐξ ἄλλου δέχεται χαλεπώτερος ἄεθλος. εἰνάετες δὲ θεῶν ἀπαμείρεται αἰὲν ἐόντων,οὐδέ ποτʼ ἐς βουλὴν ἐπιμίσγεται οὐδʼ ἐπὶ δαῖταςἐννέα πάντα ἔτεα· δεκάτῳ δʼ ἐπιμίσγεται αὖτιςεἴρας ἐς ἀθανάτων, οἳ Ὀλύμπια δώματʼ ἔχουσιν.τοῖον ἄρʼ ὅρκον ἔθεντο θεοὶ Στυγὸς ἄφθιτον ὕδωρὠγύγιον, τὸ δʼ ἵησι καταστυφέλου διὰ χώρου.ἔνθα δὲ γῆς δνοφερῆς καὶ Ταρτάρου ἠερόεντοςπόντου τʼ ἀτρυγέτοιο καὶ οὐρανοῦ ἀστερόεντοςἑξείης πάντων πηγαὶ καὶ πείρατʼ ἔασινἀργαλέʼ εὐρώεντα, τά τε στυγέουσι θεοί περ.ἔνθα δὲ μαρμάρεαί τε πύλαι καὶ χάλκεος οὐδὸςἀστεμφής, ῥίζῃσι διηνεκέεσσιν ἀρηρώς,αὐτοφυής· πρόσθεν δὲ θεῶν ἔκτοσθεν ἁπάντωνΤιτῆνες ναίουσι, πέρην Χάεος ζοφεροῖο.αὐτὰρ ἐρισμαράγοιο Διὸς κλειτοὶ ἐπίκουροιδώματα ναιετάουσιν ἐπʼ Ὠκεανοῖο θεμέθλοις,Κόττος τʼ ἠδὲ Γύης· Βριάρεών γε μὲν ἠὺν ἐόνταγαμβρὸν ἑὸν ποίησε βαρύκτυπος Ἐννοσίγαιος,δῶκε δὲ Κυμοπόλειαν ὀπυίειν, θυγατέρα ἥν.αὐτὰρ ἐπεὶ Τιτῆνας ἀπʼ οὐρανοῦ ἐξέλασεν Ζεύς, ὁπλότατον τέκε παῖδα Τυφωέα Γαῖα πελώρη