Οὐρανίδῃ μέγʼ ἄνακτι, θεῶν προτέρῳ βασιλῆι.τὸν τόθʼ ἑλὼν χείρεσσιν ἑὴν ἐσκάτθετο νηδὺνσχέτλιος· οὐδʼ ἐνόησε μετὰ φρεσίν, ὥς οἱ ὀπίσσωἀντὶ λίθου ἑὸς υἱὸς ἀνίκητος καὶ ἀκηδὴςλείπεθʼ, ὅ μιν τάχʼ ἔμελλε βίῃ καὶ χερσὶ δαμάσσαςτιμῆς ἐξελάειν, ὃ δʼ ἐν ἀθανάτοισι ἀνάξειν.καρπαλίμως δʼ ἄρʼ ἔπειτα μένος καὶ φαίδιμα
γυῖαηὔξετο τοῖο ἄνακτος· ἐπιπλομένων δʼ ἐνιαυτῶνΓαίης ἐννεσίῃσι πολυφραδέεσσι δολωθεὶςὃν γόνον ἄψ ἀνέηκε μέγας Κρόνος ἀγκυλομήτηςνικηθεὶς τέχνῃσι βίηφί τε παιδὸς ἑοῖο.πρῶτον δʼ ἐξέμεσεν λίθον, ὃν πύματον κατέπινεν· τὸν μὲν Ζεὺς στήριξε κατὰ χθονὸς εὐρυοδείηςΠυθοῖ ἐν ἠγαθέῃ γυάλοις ὕπο Παρνησοῖοσῆμʼ ἔμεν ἐξοπίσω, θαῦμα θνητοῖσι βροτοῖσιν.λῦσε δὲ πατροκασιγνήτους ὀλοῶν ὑπὸ δεσμῶνΟὐρανίδας, οὓς δῆσε πατὴρ ἀεσιφροσύνῃσιν·οἳ οἱ ἀπεμνήσαντο χάριν ἐυεργεσιάων,δῶκαν δὲ βροντὴν ἠδʼ αἰθαλόεντα κεραυνὸνκαὶ στεροπήν· τὸ πρὶν δὲ πελώρη Γαῖα κεκεύθει·τοῖς πίσυνος θνητοῖσι καὶ ἀθανάτοισιν ἀνάσσει.κούρην δʼ Ἰαπετὸς καλλίσφυρον Ὠκεανίνηνἠγάγετο Κλυμένην καὶ ὁμὸν λέχος εἰσανέβαινεν.ἣ δέ οἱ Ἄτλαντα κρατερόφρονα γείνατο παῖδα·τίκτε δʼ ὑπερκύδαντα Μενοίτιον ἠδὲ Προμηθέαποικίλον αἰολόμητιν, ἁμαρτίνοόν τʼ Ἐπιμηθέαὃς κακὸν ἐξ ἀρχῆς γένετʼ ἀνδράσιν ἀλφηστῇσιν·πρῶτος γάρ ῥα Διὸς πλαστὴν ὑπέδεκτο γυναῖκαπαρθένον. ὑβριστὴν δὲ Μενοίτιον εὐρύοπα Ζεὺςεἰς Ἔρεβος κατέπεμψε βαλὼν ψολόεντι κεραυνῷεἵνεκʼ ἀτασθαλίης τε καὶ ἠνορέης ὑπερόπλου.Ἄτλας δʼ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχει κρατερῆς ὑπʼ ἀνάγκηςπείρασιν ἐν γαίης, πρόπαρ Εσπερίδων λιγυφώνων,ἑστηὼς κεφαλῇ τε καὶ ἀκαμάτῃσι χέρεσσιν·ταύτην γάρ οἱ μοῖραν ἐδάσσατο μητίετα Ζεύς. δῆσε δʼ ἀλυκτοπέδῃσι Προμηθέα ποικιλόβουλονδεσμοῖς ἀργαλέοισι μέσον διὰ κίονʼ ἐλάσσας·καί οἱ ἐπʼ αἰετὸν ὦρσε τανύπτερον· αὐτὰρ ὅ γʼ ἧπαρἤσθιεν ἀθάνατον, τὸ δʼ ἀέξετο ἶσον ἁπάντηνυκτός ὅσον πρόπαν ἦμαρ ἔδοι τανυσίπτερος ὄρνις.τὸν μὲν ἄρʼ Ἀλκμήνης καλλισφύρου ἄλκιμος υἱὸςἩρακλέης ἔκτεινε, κακὴν δʼ ἀπὸ νοῦσον ἄλαλκενἸαπετιονίδῃ καὶ ἐλύσατο δυσφροσυνάωνοὐκ ἀέκητι Ζηνὸς Ὀλυμπίου ὑψιμέδοντος,ὄφρʼ Ἡρακλῆος Θηβαγενέος κλέος εἴηπλεῖον ἔτʼ ἢ τὸ πάροιθεν ἐπὶ χθόνα πουλυβότειραν.ταῦτʼ ἄρα ἁζόμενος τίμα ἀριδείκετον υἱόν·καί περ χωόμενος παύθη χόλου, ὃν πρὶν ἔχεσκεν,οὕνεκʼ ἐρίζετο βουλὰς ὑπερμενέι Κρονίωνι.καὶ γὰρ ὅτʼ ἐκρίνοντο θεοὶ θνητοί τʼ ἄνθρωποιΜηκώνῃ, τότʼ ἔπειτα μέγαν βοῦν πρόφρονι θυμῷδασσάμενος προέθηκε, Διὸς νόον ἐξαπαφίσκων.τοῖς μὲν γὰρ σάρκας τε καὶ ἔγκατα πίονα δημῷἐν ῥινῷ κατέθηκε καλύψας γαστρὶ βοείῃ,τῷ δʼ αὖτʼ ὀστέα λευκὰ βοὸς δολίῃ ἐπὶ τέχνῃεὐθετίσας κατέθηκε καλύψας ἀργέτι δημῷ.δὴ τότε μιν προσέειπε πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε·Ἰαπετιονίδη, πάντων ἀριδείκετʼ ἀνάκτων,ὦ πέπον, ὡς ἑτεροζήλως διεδάσσαο μοίρας.ὣς φάτο κερτομέων Ζεὺς ἄφθιτα μήδεα εἰδώς. τὸν δʼ αὖτε προσέειπε Προμηθεὺς ἀγκυλομήτηςἦκʼ ἐπιμειδήσας, δολίης δʼ οὐ λήθετο τέχνης·ζεῦ κύδιστε μέγιστε θεῶν αἰειγενετάων,τῶν δʼ ἕλεʼ, ὁπποτέρην σε ἐνὶ φρεσὶ θυμὸς ἀνώγει.Φῆ ῥα δολοφρονέων· Ζεὺς δʼ ἄφθιτα μήδεα εἰδὼςγνῶ ῥʼ οὐδʼ ἠγνοίησε δόλον· κακὰ δʼ ὄσσετο θυμῷθνητοῖς ἀνθρώποισι, τὰ καὶ τελέεσθαι ἔμελλεν.χερσὶ δʼ ὅ γʼ ἀμφοτέρῃσιν ἀνείλετο λευκὸν ἄλειφαρ.χώσατο δὲ φρένας ἀμφί, χόλος δέ μιν ἵκετο θυμόν,ὡς ἴδεν ὀστέα λευκὰ βοὸς δολίῃ ἐπὶ τέχνῃ. ἐκ τοῦ δʼ ἀθανάτοισιν ἐπὶ χθονὶ φῦλʼ ἀνθρώπωνκαίουσʼ ὀστέα λευκὰ θυηέντων ἐπὶ βωμῶν.τὸν δὲ μέγʼ ὀχθήσας προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·Ἰαπετιονίδη, πάντων πέρι μήδεα εἰδώς,ὦ πέπον, οὐκ ἄρα πω δολίης ἐπιλήθεο τέχνης.ὣς φάτο χωόμενος Ζεὺς ἄφθιτα μήδεα εἰδώς·ἐκ τούτου δὴ ἔπειτα δόλου μεμνημένος αἰεὶοὐκ ἐδίδου Μελίῃσι πυρὸς μένος ἀκαμάτοιοθνητοῖς ἀνθρώποις, οἳ ἐπὶ χθονὶ ναιετάουσιν.ἀλλά μιν ἐξαπάτησεν ἐὺς πάις Ἰαπετοῖοκλέψας ἀκαμάτοιο πυρὸς τηλέσκοπον. αὐγὴνἐν κοΐλῳ νάρθηκι· δάκεν δέ ἑ νειόθι θυμόν,Ζῆνʼ ὑψιβρεμέτην, ἐχόλωσε δέ μιν φίλον ἦτορ,ὡς ἴδʼ ἐν ἀνθρώποισι πυρὸς τηλέσκοπον αὐγήν.