πᾶσι μετʼ ἀθανάτοισι τετίμηται γεράεσσιν.θῆκε δέ μιν Κρονίδης κουροτρόφον, οἳ μετʼ ἐκείνηνὀφθαλμοῖσιν ἴδοντο φάος πολυδερκέος Ἠοῦς.οὕτως ἐξ ἀρχῆς κουροτρόφος, αἳ δέ τε τιμαί.Ῥείη δὲ δμηθεῖσα Κρόνῳ τέκε φαίδιμα τέκνα,Ἱστίην Δήμητρα καὶ Ἥρην χρυσοπέδιλονἴφθιμόν τʼ Ἀίδην, ὃς ὑπὸ χθονὶ δώματα ναίεινηλεὲς ἦτορ ἔχων, καὶ ἐρίκτυπον ἘννοσίγαιονΖῆνά τε μητιόεντα, θεῶν πατέρʼ ἠδὲ καὶ ἀνδρῶν,τοῦ καὶ ὑπὸ βροντῆς πελεμίζεται εὐρεῖα χθών.καὶ τοὺς μὲν κατέπινε μέγας Κρόνος, ὥς τις ἕκαστοςνηδύος ἐξ ἱερῆς μητρὸς πρὸς γούναθʼ ἵκοιτο, τὰ φρονέων, ἵνα μή τις ἀγαυῶν Οὐρανιώνωνἄλλος ἐν ἀθανάτοισιν ἔχοι βασιληίδα τιμήν.πεύθετο γὰρ Γαίης τε καὶ Οὐρανοῦ ἀστερόεντος,οὕνεκά οἱ πέπρωτο ἑῷ ὑπὸ παιδὶ δαμῆναικαὶ κρατερῷ περ ἐόντι, Διὸς μεγάλου διὰ βουλάς·τῷ ὅ γʼ ἄρʼ οὐκ ἀλαὸς σκοπιὴν ἔχεν, ἀλλὰ δοκεύωνπαῖδας ἑοὺς κατέπινε· Ῥέην δʼ ἔχε πένθος ἄλαστον.ἀλλʼ ὅτε δὴ Δίʼ ἔμελλε θεῶν πατέρʼ ἠδὲ καὶ ἀνδρῶντέξεσθαι, τότʼ ἔπειτα φίλους λιτάνευε τοκῆαςτοὺς αὐτῆς, Γαῖάν τε καὶ Οὐρανὸν ἀστερόεντα,μῆτιν συμφράσσασθαι, ὅπως λελάθοιτο τεκοῦσαπαῖδα φίλον, τίσαιτο δʼ ἐρινῦς πατρὸς ἑοῖοπαίδων θʼ, οὓς κατέπινε μέγας Κρόνος ἀγκυλομήτης.οἳ δὲ θυγατρὶ φίλῃ μάλα μὲν κλύον ἠδʼ ἐπίθοντο,καί οἱ πεφραδέτην, ὅσα περ πέπρωτο γενέσθαιἀμφὶ Κρόνῳ βασιλῆι καὶ υἱέι καρτεροθύμῳ.πέμψαν δʼ ἐς Λύκτον, Κρήτης ἐς πίονα δῆμον,ὁππότʼ ἄρʼ ὁπλότατον παίδων τέξεσθαι ἔμελλε,Ζῆνα μέγαν· τὸν μέν οἱ ἐδέξατο Γαῖα πελώρηΚρήτῃ ἐν εὐρείῃ τραφέμεν ἀτιταλλέμεναί τε. ἔνθα μιν ἷκτο φέρουσα θοὴν διὰ νύκτα μέλαινανπρώτην ἐς Λύκτον· κρύψεν δέ ἑ χερσὶ λαβοῦσαἄντρῳ ἐν ἠλιβάτῳ, ζαθέης ὑπὸ κεύθεσι γαίης,Αἰγαίῳ ἐν ὄρει πεπυκασμένῳ ὑλήεντι.τῷ δὲ σπαργανίσασα μέγαν λίθον ἐγγυάλιξενΟὐρανίδῃ μέγʼ ἄνακτι, θεῶν προτέρῳ βασιλῆι.τὸν τόθʼ ἑλὼν χείρεσσιν ἑὴν ἐσκάτθετο νηδὺνσχέτλιος· οὐδʼ ἐνόησε μετὰ φρεσίν, ὥς οἱ ὀπίσσωἀντὶ λίθου ἑὸς υἱὸς ἀνίκητος καὶ ἀκηδὴςλείπεθʼ, ὅ μιν τάχʼ ἔμελλε βίῃ καὶ χερσὶ δαμάσσαςτιμῆς ἐξελάειν, ὃ δʼ ἐν ἀθανάτοισι ἀνάξειν.καρπαλίμως δʼ ἄρʼ ἔπειτα μένος καὶ φαίδιμα
γυῖαηὔξετο τοῖο ἄνακτος· ἐπιπλομένων δʼ ἐνιαυτῶνΓαίης ἐννεσίῃσι πολυφραδέεσσι δολωθεὶςὃν γόνον ἄψ ἀνέηκε μέγας Κρόνος ἀγκυλομήτηςνικηθεὶς τέχνῃσι βίηφί τε παιδὸς ἑοῖο.πρῶτον δʼ ἐξέμεσεν λίθον, ὃν πύματον κατέπινεν· τὸν μὲν Ζεὺς στήριξε κατὰ χθονὸς εὐρυοδείηςΠυθοῖ ἐν ἠγαθέῃ γυάλοις ὕπο Παρνησοῖοσῆμʼ ἔμεν ἐξοπίσω, θαῦμα θνητοῖσι βροτοῖσιν.λῦσε δὲ πατροκασιγνήτους ὀλοῶν ὑπὸ δεσμῶνΟὐρανίδας, οὓς δῆσε πατὴρ ἀεσιφροσύνῃσιν·οἳ οἱ ἀπεμνήσαντο χάριν ἐυεργεσιάων,δῶκαν δὲ βροντὴν ἠδʼ αἰθαλόεντα κεραυνὸνκαὶ στεροπήν· τὸ πρὶν δὲ πελώρη Γαῖα κεκεύθει·τοῖς πίσυνος θνητοῖσι καὶ ἀθανάτοισιν ἀνάσσει.κούρην δʼ Ἰαπετὸς καλλίσφυρον Ὠκεανίνηνἠγάγετο Κλυμένην καὶ ὁμὸν λέχος εἰσανέβαινεν.ἣ δέ οἱ Ἄτλαντα κρατερόφρονα γείνατο παῖδα·τίκτε δʼ ὑπερκύδαντα Μενοίτιον ἠδὲ Προμηθέαποικίλον αἰολόμητιν, ἁμαρτίνοόν τʼ Ἐπιμηθέαὃς κακὸν ἐξ ἀρχῆς γένετʼ ἀνδράσιν ἀλφηστῇσιν·πρῶτος γάρ ῥα Διὸς πλαστὴν ὑπέδεκτο γυναῖκαπαρθένον. ὑβριστὴν δὲ Μενοίτιον εὐρύοπα Ζεὺςεἰς Ἔρεβος κατέπεμψε βαλὼν ψολόεντι κεραυνῷεἵνεκʼ ἀτασθαλίης τε καὶ ἠνορέης ὑπερόπλου.Ἄτλας δʼ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχει κρατερῆς ὑπʼ ἀνάγκηςπείρασιν ἐν γαίης, πρόπαρ Εσπερίδων λιγυφώνων,ἑστηὼς κεφαλῇ τε καὶ ἀκαμάτῃσι χέρεσσιν·ταύτην γάρ οἱ μοῖραν ἐδάσσατο μητίετα Ζεύς. δῆσε δʼ ἀλυκτοπέδῃσι Προμηθέα ποικιλόβουλονδεσμοῖς ἀργαλέοισι μέσον διὰ κίονʼ ἐλάσσας·καί οἱ ἐπʼ αἰετὸν ὦρσε τανύπτερον· αὐτὰρ ὅ γʼ ἧπαρἤσθιεν ἀθάνατον, τὸ δʼ ἀέξετο ἶσον ἁπάντηνυκτός ὅσον πρόπαν ἦμαρ ἔδοι τανυσίπτερος ὄρνις.τὸν μὲν ἄρʼ Ἀλκμήνης καλλισφύρου ἄλκιμος υἱὸςἩρακλέης ἔκτεινε, κακὴν δʼ ἀπὸ νοῦσον ἄλαλκενἸαπετιονίδῃ καὶ ἐλύσατο δυσφροσυνάωνοὐκ ἀέκητι Ζηνὸς Ὀλυμπίου ὑψιμέδοντος,ὄφρʼ Ἡρακλῆος Θηβαγενέος κλέος εἴηπλεῖον ἔτʼ ἢ τὸ πάροιθεν ἐπὶ χθόνα πουλυβότειραν.ταῦτʼ ἄρα ἁζόμενος τίμα ἀριδείκετον υἱόν·καί περ χωόμενος παύθη χόλου, ὃν πρὶν ἔχεσκεν,οὕνεκʼ ἐρίζετο βουλὰς ὑπερμενέι Κρονίωνι.καὶ γὰρ ὅτʼ ἐκρίνοντο θεοὶ θνητοί τʼ ἄνθρωποιΜηκώνῃ, τότʼ ἔπειτα μέγαν βοῦν πρόφρονι θυμῷδασσάμενος προέθηκε, Διὸς νόον ἐξαπαφίσκων.τοῖς μὲν γὰρ σάρκας τε καὶ ἔγκατα πίονα δημῷἐν ῥινῷ κατέθηκε καλύψας γαστρὶ βοείῃ,τῷ δʼ αὖτʼ ὀστέα λευκὰ βοὸς δολίῃ ἐπὶ τέχνῃεὐθετίσας κατέθηκε καλύψας ἀργέτι δημῷ.δὴ τότε μιν προσέειπε πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε·Ἰαπετιονίδη, πάντων ἀριδείκετʼ ἀνάκτων,ὦ πέπον, ὡς ἑτεροζήλως διεδάσσαο μοίρας.ὣς φάτο κερτομέων Ζεὺς ἄφθιτα μήδεα εἰδώς. τὸν δʼ αὖτε προσέειπε Προμηθεὺς ἀγκυλομήτηςἦκʼ ἐπιμειδήσας, δολίης δʼ οὐ λήθετο τέχνης·ζεῦ κύδιστε μέγιστε θεῶν αἰειγενετάων,τῶν δʼ ἕλεʼ, ὁπποτέρην σε ἐνὶ φρεσὶ θυμὸς ἀνώγει.Φῆ ῥα δολοφρονέων· Ζεὺς δʼ ἄφθιτα μήδεα εἰδὼςγνῶ ῥʼ οὐδʼ ἠγνοίησε δόλον· κακὰ δʼ ὄσσετο θυμῷθνητοῖς ἀνθρώποισι, τὰ καὶ τελέεσθαι ἔμελλεν.χερσὶ δʼ ὅ γʼ ἀμφοτέρῃσιν ἀνείλετο λευκὸν ἄλειφαρ.χώσατο δὲ φρένας ἀμφί, χόλος δέ μιν ἵκετο θυμόν,ὡς ἴδεν ὀστέα λευκὰ βοὸς δολίῃ ἐπὶ τέχνῃ. ἐκ τοῦ δʼ ἀθανάτοισιν ἐπὶ χθονὶ φῦλʼ ἀνθρώπωνκαίουσʼ ὀστέα λευκὰ θυηέντων ἐπὶ βωμῶν.τὸν δὲ μέγʼ ὀχθήσας προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·Ἰαπετιονίδη, πάντων πέρι μήδεα εἰδώς,ὦ πέπον, οὐκ ἄρα πω δολίης ἐπιλήθεο τέχνης.ὣς φάτο χωόμενος Ζεὺς ἄφθιτα μήδεα εἰδώς·ἐκ τούτου δὴ ἔπειτα δόλου μεμνημένος αἰεὶοὐκ ἐδίδου Μελίῃσι πυρὸς μένος ἀκαμάτοιοθνητοῖς ἀνθρώποις, οἳ ἐπὶ χθονὶ ναιετάουσιν.ἀλλά μιν ἐξαπάτησεν ἐὺς πάις Ἰαπετοῖοκλέψας ἀκαμάτοιο πυρὸς τηλέσκοπον. αὐγὴνἐν κοΐλῳ νάρθηκι· δάκεν δέ ἑ νειόθι θυμόν,Ζῆνʼ ὑψιβρεμέτην, ἐχόλωσε δέ μιν φίλον ἦτορ,ὡς ἴδʼ ἐν ἀνθρώποισι πυρὸς τηλέσκοπον αὐγήν.αὐτίκα δʼ ἀντὶ πυρὸς τεῦξεν κακὸν ἀνθρώποισιν·γαίης γὰρ σύμπλασσε περικλυτὸς Ἀμφιγυήειςπαρθένῳ αἰδοίῃ ἴκελον Κρονίδεω διὰ βουλάς.ζῶσε δὲ καὶ κόσμησε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνηἀργυφέη ἐσθῆτι· κατὰ κρῆθεν δὲ καλύπτρηνδαιδαλέην χείρεσσι κατέσχεθε, θαῦμα ἰδέσθαι·ἀμφὶ δέ οἱ στεφάνους, νεοθηλέος ἄνθεα ποίης,ἱμερτοὺς περίθηκε καρήατι Παλλὰς Ἀθήνη.ἀμφὶ δέ οἱ στεφάνην χρυσέην κεφαλῆφιν ἔθηκε,τὴν αὐτὸς ποίησε περικλυτὸς Ἀμφιγυήειςἀσκήσας παλάμῃσι, χαριζόμενος Διὶ πατρί.τῇ δʼ ἐνὶ δαίδαλα πολλὰ τετεύχατο, θαῦμα ἰδέσθαι,κνώδαλʼ, ὅσʼ ἤπειρος πολλὰ τρέφει ἠδὲ θάλασσα,τῶν ὅ γε πόλλʼ ἐνέθηκε,—χάρις δʼ ἀπελάμπετο πολλή,—θαυμάσια, ζῴοισιν ἐοικότα φωνήεσσιν.αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ τεῦξε καλὸν κακὸν ἀντʼ ἀγαθοῖο. ἐξάγαγʼ, ἔνθα περ ἄλλοι ἔσαν θεοὶ ἠδʼ ἄνθρωποι,κόσμῳ ἀγαλλομένην γλαυκώπιδος ὀβριμοπάτρης.θαῦμα δʼ ἔχʼ ἀθανάτους τε θεοὺς θνητούς τʼ ἀνθρώπους,ὡς εἶδον δόλον αἰπύν, ἀμήχανον ἀνθρώποισιν.ἐκ τῆς γὰρ γένος ἐστὶ γυναικῶν θηλυτεράων, τῆς γὰρ ὀλώιόν ἐστι γένος καὶ φῦλα γυναικῶν,πῆμα μέγʼ αἳ θνητοῖσι μετʼ ἀνδράσι ναιετάουσινοὐλομένης πενίης οὐ σύμφοροι, ἀλλὰ κόροιο.ὡς δʼ ὁπότʼ ἐν σμήνεσσι κατηρεφέεσσι μέλισσαικηφῆνας βόσκωσι, κακῶν ξυνήονας ἔργων—αἳ μέν τε πρόπαν ἦμαρ ἐς ἠέλιον καταδύνταἠμάτιαι σπεύδουσι τιθεῖσί τε κηρία λευκά,οἳ δʼ ἔντοσθε μένοντες ἐπηρεφέας κατὰ σίμβλουςἀλλότριον κάματον σφετέρην ἐς γαστέρʼ ἀμῶνται—ὣς δʼ αὔτως ἄνδρεσσι κακὸν θνητοῖσι γυναῖκαςΖεὺς ὑψιβρεμέτης θῆκεν, ξυνήονας ἔργωνἀργαλέων· ἕτερον δὲ πόρεν κακὸν ἀντʼ ἀγαθοῖο·ὅς κε γάμον φεύγων καὶ μέρμερα ἔργα γυναικῶνμὴ γῆμαι ἐθέλῃ, ὀλοὸν δʼ ἐπὶ γῆρας ἵκοιτοχήτεϊ γηροκόμοιο· ὅ γʼ οὐ βιότου ἐπιδευὴςζώει, ἀποφθιμένου δὲ διὰ κτῆσιν δατέονταιχηρωσταί· ᾧ δʼ αὖτε γάμου μετὰ μοῖρα γένηται,κεδνὴν δʼ ἔσχεν ἄκοιτιν ἀρηρυῖαν πραπίδεσσι,τῷ δέ τʼ ἀπʼ αἰῶνος κακὸν ἐσθλῷ ἀντιφερίζειἐμμενές· ὃς δέ κε τέτμῃ ἀταρτηροῖο γενέθλης, ζώει ἐνὶ στήθεσσιν ἔχων ἀλίαστον ἀνίηνθυμῷ καὶ κραδίῃ, καὶ ἀνήκεστον κακόν ἐστιν.ὣς οὐκ ἔστι Διὸς κλέψαι νόον οὐδὲ παρελθεῖν.οὐδὲ γὰρ Ἰαπετιονίδης ἀκάκητα Προμηθεὺςτοῖό γʼ ὑπεξήλυξε βαρὺν χόλον, ἀλλʼ ὑπʼ ἀνάγκηςκαὶ πολύιδριν ἐόντα μέγας κατὰ δεσμὸς ἐρύκει.Βριάρεῳ δʼ ὡς πρῶτα πατὴρ ὠδύσσατο θυμῷΚόττῳ τʼ ἠδὲ Γύῃ, δῆσεν κρατερῷ ἐνὶ δεσμῷἠνορέην ὑπέροπλον ἀγώμενος ἠδὲ καὶ εἶδοςκαὶ μέγεθος· κατένασσε δʼ ὑπὸ χθονὸς εὐρυοδείης. ἔνθʼ οἵ γʼ ἄλγεʼ ἔχοντες ὑπὸ χθονὶ ναιετάοντεςεἵατʼ ἐπʼ ἐσχατιῇ, μεγάλης ἐν πείρασι γαίης,δηθὰ μάλʼ ἀχνύμενοι, κραδίῃ μέγα πένθος ἔχοντες.ἀλλά σφεας Κρονίδης τε καὶ ἀθάνατοι θεοὶ ἄλλοι,οὓς τέκεν ἠύκομος Ῥείη Κρόνου ἐν φιλότητι, Γαίης φραδμοσύνῃσιν ἀνήγαγον ἐς φάος αὖτις·αὐτὴ γάρ σφιν ἅπαντα διηνεκέως κατέλεξεσὺν κείνοις νίκην τε καὶ ἀγλαὸν εὖχος ἀρέσθαι.δηρὸν γὰρ μάρναντο πόνον θυμαλγέʼ ἔχοντεςΤιτῆνές τε θεοὶ καὶ ὅσοι Κρόνου ἐξεγένοντο, ἀντίον ἀλλήλοισι διὰ κρατερὰς ὑσμίνας,οἳ μὲν ἀφʼ ὑψηλῆς Ὄθρυος Τιτῆνες ἀγαυοί,οἳ δʼ ἄρʼ ἀπʼ Οὐλύμποιο θεοί, δωτῆρες ἐάων,οὓς τέκεν ἠύκομος Ῥείη Κρόνῳ εὐνηθεῖσα.οἵ ῥα τότʼ ἀλλήλοισι χόλον θυμαλγέʼ ἔχοντεςσυνεχέως ἐμάχοντο δέκα πλείους ἐνιαυτούς·οὐδέ τις ἦν ἔριδος χαλεπῆς λύσις οὐδὲ τελευτὴοὐδετέροις, ἶσον δὲ τέλος τέτατο πτολέμοιο.ἀλλʼ ὅτε δὴ κείνοισι παρέσχεθεν ἄρμενα πάντα,νέκταρ τʼ ἀμβροσίην τε, τά περ θεοὶ αὐτοὶ ἔδουσι,πάντων ἐν στήθεσσιν ἀέξετο θυμὸς ἀγήνωρ.ὡς νέκταρ τʼ ἐπάσαντο καὶ ἀμβροσίην ἐρατεινήν,δὴ τότε τοῖς μετέειπε πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε·κέκλυτε μευ, Γαίης τε καὶ Οὐρανοῦ ἀγλαὰ
τέκνα,ὄφρʼ εἴπω, τά με θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι κελεύει.ἤδη γὰρ μάλα δηρὸν ἐναντίοι ἀλλήλοισι