ὣς φάτο· γήθησεν δὲ μέγα φρεσὶ Γαῖα πελώρη· εἷσε δέ μιν κρύψασα λόχῳ· ἐνέθηκε δὲ χερσὶνἅρπην καρχαρόδοντα· δόλον δʼ ὑπεθήκατο πάντα. ἦλθε δὲ νύκτʼ ἐπάγων μέγας Οὐρανός, ἀμφὶ δὲ Γαίῃἱμείρων φιλότητος ἐπέσχετο καί ῥʼ ἐτανύσθηπάντη· ὃ δʼ ἐκ λοχέοιο πάις ὠρέξατο χειρὶσκαιῇ, δεξιτερῇ δὲ πελώριον ἔλλαβεν ἅρπηνμακρὴν καρχαρόδοντα, φίλου δʼ ἀπὸ μήδεα πατρὸςἐσσυμένως ἤμησε, πάλιν δʼ ἔρριψε φέρεσθαιἐξοπίσω· τὰ μὲν οὔ τι ἐτώσια ἔκφυγε χειρός·ὅσσαι γὰρ ῥαθάμιγγες ἀπέσσυθεν αἱματόεσσαι,πάσας δέξατο Γαῖα· περιπλομένων δʼ ἐνιαυτῶνγείνατʼ Ἐρινῦς τε κρατερὰς μεγάλους τε Γίγαντας, τεύχεσι λαμπομένους, δολίχʼ ἔγχεα χερσὶν ἔχοντας,Νύμφας θʼ ἃς Μελίας καλέουσʼ ἐπʼ ἀπείρονα γαῖαν.