Μουσάων Ἑλικωνιάδων ἀρχώμεθʼ ἀείδειν,αἵθʼ Ἑλικῶνος ἔχουσιν ὄρος μέγα τε ζάθεόν τεκαί τε περὶ κρήνην ἰοειδέα πόσσʼ ἁπαλοῖσινὀρχεῦνται καὶ βωμὸν ἐρισθενέος Κρονίωνος.καί τε λοεσσάμεναι τέρενα χρόα Περμησσοῖοἢ Ἵππου κρήνης ἢ Ὀλμειοῦ ζαθέοιοἀκροτάτῳ Ἑλικῶνι χοροὺς ἐνεποιήσαντοκαλούς, ἱμερόεντας· ἐπερρώσαντο δὲ ποσσίν.ἔνθεν ἀπορνύμεναι, κεκαλυμμέναι ἠέρι πολλῇ,ἐννύχιαι στεῖχον περικαλλέα ὄσσαν ἱεῖσαι, ὑμνεῦσαι Δία τʼ αἰγίοχον καὶ πότνιαν ἭρηνἈργεΐην, χρυσέοισι πεδίλοις ἐμβεβαυῖαν,κούρην τʼ αἰγιόχοιο Διὸς γλαυκῶπιν ἈθήνηνΦοῖβόν τʼ Ἀπόλλωνα καὶ Ἄρτεμιν ἰοχέαιρανἠδὲ Ποσειδάωνα γεήοχον, ἐννοσίγαιον,καὶ Θέμιν αἰδοίην ἑλικοβλέφαρόν τʼ ἈφροδίτηνἭβην τε χρυσοστέφανον καλήν τε ΔιώνηνΛητώ τʼ Ἰαπετόν τε ἰδὲ Κρόνον ἀγκυλομήτηνἨῶ τʼ Ἠέλιόν τε μέγαν λαμπράν τε ΣελήνηνΓαῖάν τʼ Ὠκεανόν τε μέγαν καὶ Νύκτα μέλαινανἄλλων τʼ ἀθανάτων ἱερὸν γένος αἰὲν ἐόντων.αἵ νύ ποθʼ Ἡσίοδον καλὴν ἐδίδαξαν ἀοιδήν,ἄρνας ποιμαίνονθʼ Ἑλικῶνος ὕπο ζαθέοιο.τόνδε δέ με πρώτιστα θεαὶ πρὸς μῦθον ἔειπον,Μοῦσαι Ὀλυμπιάδες, κοῦραι Διὸς αἰγιόχοιο·ποιμένες ἄγραυλοι, κάκʼ ἐλέγχεα, γαστέρες
οἶον,ἴδμεν ψεύδεα πολλὰ λέγειν ἐτύμοισιν ὁμοῖα,ἴδμεν δʼ, εὖτʼ ἐθέλωμεν, ἀληθέα γηρύσασθαι.ὣς ἔφασαν κοῦραι μεγάλου Διὸς ἀρτιέπειαι·καί μοι σκῆπτρον ἔδον δάφνης ἐριθηλέος ὄζονδρέψασαι, θηητόν· ἐνέπνευσαν δέ μοι αὐδὴνθέσπιν, ἵνα κλείοιμι τά τʼ ἐσσόμενα πρό τʼ ἐόντα.καί μʼ ἐκέλονθʼ ὑμνεῖν μακάρων γένος αἰὲν ἐόντων,σφᾶς δʼ αὐτὰς πρῶτόν τε καὶ ὕστατον αἰὲν ἀείδειν.ἀλλὰ τί ἦ μοι ταῦτα περὶ δρῦν ἢ περὶ πέτρην; τύνη, Μουσάων ἀρχώμεθα, ταὶ Διὶ πατρὶὑμνεῦσαι τέρπουσι μέγαν νόον ἐντὸς Ὀλύμπου,εἰρεῦσαι τά τʼ ἐόντα τά τʼ ἐσσόμενα πρό τʼ ἐόντα,φωνῇ ὁμηρεῦσαι· τῶν δʼ ἀκάματος ῥέει αὐδὴἐκ στομάτων ἡδεῖα· γελᾷ δέ τε δώματα πατρὸςΖηνὸς ἐριγδούποιο θεᾶν ὀπὶ λειριοέσσῃσκιδναμένῃ· ἠχεῖ δὲ κάρη νιφόεντος Ὀλύμπουδώματά τʼ ἀθανάτων. αἳ δʼ ἄμβροτον ὄσσαν ἱεῖσαιθεῶν γένος αἰδοῖον πρῶτον κλείουσιν ἀοιδῇἐξ ἀρχῆς, οὓς Γαῖα καὶ Οὐρανὸς εὐρὺς ἔτικτεν,οἵ τʼ ἐκ τῶν ἐγένοντο θεοί, δωτῆρες ἐάων.δεύτερον αὖτε Ζῆνα, θεῶν πατέρʼ ἠδὲ καὶ ἀνδρῶν,ἀρχόμεναί θʼ ὑμνεῦσι καὶ ἐκλήγουσαι ἀοιδῆς,ὅσσον φέρτατός ἐστι θεῶν κράτεί τε μέγιστος.αὖτις δʼ ἀνθρώπων τε γένος κρατερῶν τε Γιγάντωνὑμνεῦσαι τέρπουσι Διὸς νόον ἐντὸς ὈλύμπουΜοῦσαι Ὀλυμπιάδες, κοῦραι Διὸς αἰγιόχοιο.τὰς ἐν Πιερίῃ Κρονίδῃ τέκε πατρὶ μιγεῖσαΜνημοσύνη, γουνοῖσιν Ἐλευθῆρος μεδέουσα,λησμοσύνην τε κακῶν ἄμπαυμά τε μερμηράων. ἐννέα γάρ οἱ νυκτὸς ἐμίσγετο μητίετα Ζεὺςνόσφιν ἀπʼ ἀθανάτων ἱερὸν λέχος εἰσαναβαίνων·ἀλλʼ ὅτε δή ῥʼ ἐνιαυτὸς ἔην, περὶ δʼ ἔτραπον ὧραιμηνῶν φθινόντων, περὶ δʼ ἤματα πόλλʼ ἐτελέσθη,ἣ δʼ ἔτεκʼ ἐννέα κούρας ὁμόφρονας, ᾗσιν ἀοιδὴμέμβλεται ἐν στήθεσσιν, ἀκηδέα θυμὸν ἐχούσαις,τυτθὸν ἀπʼ ἀκροτάτης κορυφῆς νιφόεντος Ὀλύμπου.ἔνθα σφιν λιπαροί τε χοροὶ καὶ δώματα καλά.πὰρ δʼ αὐτῇς Χάριτές τε καὶ Ἵμερος οἰκίʼ ἔχουσινἐν θαλίῃς· ἐρατὴν δὲ διὰ στόμα ὄσσαν ἱεῖσαιμέλπονται πάντων τε νόμους καὶ ἤθεα κεδνὰἀθανάτων κλείουσιν, ἐπήρατον ὄσσαν ἱεῖσαι.αἳ τότʼ ἴσαν πρὸς Ὄλυμπον ἀγαλλόμεναι ὀπὶ καλῇ,ἀμβροσίῃ μολπῇ· περὶ δʼ ἴαχε γαῖα μέλαιναὑμνεύσαις, ἐρατὸς δὲ ποδῶν ὕπο δοῦπος ὀρώρεινισσομένων πατέρʼ εἰς ὅν· ὃ δʼ οὐρανῷ ἐμβασιλεύει,αὐτὸς ἔχων βροντὴν ἠδʼ αἰθαλόεντα κεραυνόν,κάρτει νικήσας πατέρα Κρόνον· εὖ δὲ ἕκασταἀθανάτοις διέταξεν ὁμῶς καὶ ἐπέφραδε τιμάς.ταῦτʼ ἄρα Μοῦσαι ἄειδον, Ὀλύμπια δώματʼ
ἔχουσαι,ἐννέα θυγατέρες μεγάλου Διὸς ἐκγεγαυῖαι,Κλειώ τʼ Εὐτέρπη τε Θάλειά τε Μελπομέενη τεΤερψιχόρη τʼ Ἐρατώ τε Πολύμνιά τʼ Οὐρανίη τεΚαλλιόπη θʼ· ἣ δὲ προφερεστάτη ἐστὶν ἁπασέων.ἣ γὰρ καὶ βασιλεῦσιν ἅμʼ αἰδοίοισιν ὀπηδεῖ. ὅν τινα τιμήσωσι Διὸς κοῦραι μεγάλοιογεινόμενόν τε ἴδωσι διοτρεφέων βασιλήων,τῷ μὲν ἐπὶ γλώσσῃ γλυκερὴν χείουσιν ἐέρσην,τοῦ δʼ ἔπεʼ ἐκ στόματος ῥεῖ μείλιχα· οἱ δέ τε λαοὶπάντες ἐς αὐτὸν ὁρῶσι διακρίνοντα θέμισταςἰθείῃσι δίκῃσιν· ὃ δʼ ἀσφαλέως ἀγορεύωναἶψά κε καὶ μέγα νεῖκος ἐπισταμένως κατέπαυσεν·τοὔνεκα γὰρ βασιλῆες ἐχέφρονες, οὕνεκα λαοῖςβλαπτομένοις ἀγορῆφι μετάτροπα ἔργα τελεῦσιῥηιδίως, μαλακοῖσι παραιφάμενοι ἐπέεσσιν.ἐρχόμενον δʼ ἀνʼ ἀγῶνα θεὸν ὣς ἱλάσκονταιαἰδοῖ μειλιχίῃ, μετὰ δὲ πρέπει ἀγρομένοισιν·τοίη Μουσάων ἱερὴ δόσις ἀνθρώποισιν.ἐκ γάρ τοι Μουσέων καὶ ἑκηβόλου Ἀπόλλωνοςἄνδρες ἀοιδοὶ ἔασιν ἐπὶ χθόνα καὶ κιθαρισταί, ἐκ δὲ Διὸς βασιλῆες· ὃ δʼ ὄλβιος, ὅν τινα Μοῦσαιφίλωνται· γλυκερή οἱ ἀπὸ στόματος ῥέει αὐδή.εἰ γάρ τις καὶ πένθος ἔχων νεοκηδέι θυμῷἄζηται κραδίην ἀκαχήμενος, αὐτὰρ ἀοιδὸςΜουσάων θεράπων κλέεα προτέρων ἀνθρώπωνὑμνήσῃ μάκαράς τε θεούς, οἳ Ὄλυμπον ἔχουσιν,αἶψʼ ὅ γε δυσφροσυνέων ἐπιλήθεται οὐδέ τι κηδέωνμέμνηται· ταχέως δὲ παρέτραπε δῶρα θεάων.χαίρετε, τέκνα Διός, δότε δʼ ἱμερόεσσαν
ἀοιδήν.κλείετε δʼ ἀθανάτων ἱερὸν γένος αἰὲν ἐόντων, οἳ Γῆς τʼ ἐξεγένοντο καὶ Οὐρανοῦ ἀστερόεντος,Νυκτός τε δνοφερῆς, οὕς θʼ ἁλμυρὸς ἔτρεφε Πόντος.εἴπατε δʼ, ὡς τὰ πρῶτα θεοὶ καὶ γαῖα γένοντοκαὶ ποταμοὶ καὶ πόντος ἀπείριτος, οἴδματι θυίων, ἄστρα τε λαμπετόωντα καὶ οὐρανὸς εὐρὺς ὕπερθεν