ἄκουέ νυν. ἦν μοί τι μειράκιον φίλον,πενιχρὸν μέν, ἄλλως δʼ εὐπρόσωπον καὶ καλὸνκαὶ χρηστόν· εἰ γάρ του δεηθείην ἐγώ,ἅπαντʼ ἐποίει κοσμίως μοι καὶ καλῶς·ἐγὼ δʼ ἐκείνῳ πάντα ταῦθʼ ὑπηρέτουν.Χρεμύλοςτί δʼ ἦν ὅ τι σου μάλιστʼ ἐδεῖθʼ ἑκάστοτε;Γραῦςοὐ πολλά· καὶ γὰρ ἐκνομίως μʼ ᾐσχύνετο.ἀλλʼ ἀργυρίου δραχμὰς ἂν ᾔτησʼ εἴκοσινεἰς ἱμάτιον, ὀκτὼ δʼ ἂν εἰς ὑποδήματα·καὶ ταῖς ἀδελφαῖς ἀγοράσαι χιτώνιονἐκέλευσεν ἂν τῇ μητρί θʼ ἱματίδιον·πυρῶν τʼ ἂν ἐδεήθη μεδίμνων τεττάρων.Χρεμύλοςοὐ πολλὰ τοίνυν μὰ τὸν Ἀπόλλω ταῦτά γεεἴρηκας, ἀλλὰ δῆλον ὅτι σʼ ᾐσχύνετο.Γραῦςκαὶ ταῦτα τοίνυν οὐχ ἕνεκα μισητίαςαἰτεῖν μʼ ἔφασκεν, ἀλλὰ φιλίας οὕνεκα,ἵνα τοὐμὸν ἱμάτιον φορῶν μεμνῇτό μου.