καὶ μὴν ἐπειδὴ τὴν πανοπλίαν τὴν ἐμὴνἔχων βαδίζεις, ἐς τὸ βαλανεῖον τρέχε·ἔπειτʼ ἐκεῖ κορυφαῖος ἑστηκὼς θέρου.κἀγὼ γὰρ εἶχον τὴν στάσιν ταύτην ποτέ.Καρίωνἀλλʼ ὁ βαλανεὺς ἕλξει θύραζʼ αὐτὸν λαβὼντῶν ὀρχιπέδων· ἰδὼν γὰρ αὐτὸν γνώσεταιὅτι ἔστʼ ἐκείνου τοῦ πονηροῦ κόμματος.νὼ δʼ εἰσίωμεν, ἵνα προσεύξῃ τὸν θεόν.
Χοροῦ
Γραῦςἆρʼ ὦ φίλοι γέροντες ἐπὶ τὴν οἰκίανἀφίγμεθʼ ὄντως τοῦ νέου τούτου θεοῦ,ἢ τῆς ὁδοῦ τὸ παράπαν ἡμαρτήκαμεν;Χορόςἀλλʼ ἴσθʼ ἐπʼ αὐτὰς τὰς θύρας ἀφιγμένηὦ μειρακίσκη· πυνθάνει γὰρ ὡρικῶς.Γραῦςφέρε νυν ἐγὼ τῶν ἔνδοθεν καλέσω τινά.Χρεμύλοςμὴ δῆτʼ· ἐγὼ γὰρ αὐτὸς ἐξελήλυθα.ἀλλʼ ὅ τι μάλιστʼ ἐλήλυθας λέγειν σʼ ἐχρῆν.Γραῦςπέπονθα δεινὰ καὶ παράνομʼ ὦ φίλτατε·ἀφʼ οὗ γὰρ ὁ θεὸς οὗτος ἤρξατο βλέπειν,ἀβίωτον εἶναί μοι πεποίηκε τὸν βίον.Χρεμύλοςτί δʼ ἔστιν; ἦ που καὶ σὺ συκοφάντρια