ὡς ἅνδρες ἐγγύς εἰσιν ἤδη τῶν θυρῶν.Γυνήφέρε νυν ἰοῦσʼ εἴσω κομίσω καταχύσματαὥσπερ νεωνήτοισιν ὀφθαλμοῖς ἐγώ.Καρίωνἐγὼ δʼ ἀπαντῆσαί γʼ ἐκείνοις βούλομαι. Κομμάτιον Χοροῦ

Πλοῦτοςκαὶ προσκυνῶ γε πρῶτα μὲν τὸν ἥλιον,ἔπειτα σεμνῆς Παλλάδος κλεινὸν πέδονχώραν τε πᾶσαν Κέκροπος ἥ μʼ ἐδέξατο.αἰσχύνομαι δὲ τὰς ἐμαυτοῦ συμφοράς,οἵοις ἄρʼ ἀνθρώποις ξυνὼν ἐλάνθανον,τοὺς ἀξίους δὲ τῆς ἐμῆς ὁμιλίαςἔφευγον, εἰδὼς οὐδέν· ὦ τλήμων ἐγώ,ὡς οὔτʼ ἐκεῖνʼ ἄρʼ οὔτε ταῦτʼ ὀρθῶς ἔδρων·ἀλλʼ αὐτὰ πάντα πάλιν ἀναστρέψας ἐγὼδείξω τὸ λοιπὸν πᾶσιν ἀνθρώποις ὅτιἄκων ἐμαυτὸν τοῖς πονηροῖς ἐπεδίδουν.Χρεμύλοςβάλλʼ ἐς κόρακας· ὡς χαλεπόν εἰσιν οἱ φίλοιοἱ φαινόμενοι παραχρῆμʼ ὅταν πράττῃ τις εὖ.