τούτω δʼ ὑπὸ τὴν φοινικίδʼ ὑποδύνθʼ ἡσυχῇτὰ βλέφαρα περιέλειχον, ὥς γʼ ἐμοὶ δοκεῖ·καὶ πρίν σε κοτύλας ἐκπιεῖν οἴνου δέκα,ὁ Πλοῦτος ὦ δέσποινʼ ἀνειστήκει βλέπων·ἐγὼ δὲ τὼ χεῖρʼ ἀνεκρότησʼ ὑφʼ ἡδονῆςτὸν δεσπότην τʼ ἤγειρον. ὁ θεὸς δʼ εὐθέωςἠφάνισεν αὑτὸν οἵ τʼ ὄφεις ἐς τὸν νεών.οἱ δʼ ἐγκατακείμενοι παρʼ αὐτῷ πῶς δοκεῖςτὸν Πλοῦτον ἠσπάζοντο καὶ τὴν νύχθʼ ὅληνἐγρηγόρεσαν, ἕως διέλαμψεν ἡμέρα.ἐγὼ δʼ ἐπῄνουν τὸν θεὸν πάνυ σφόδρα,ὅτι βλέπειν ἐποίησε τὸν Πλοῦτον ταχύ,τὸν δὲ Νεοκλείδην μᾶλλον ἐποίησεν τυφλόν.
Γυνήὅσην ἔχεις τὴν δύναμιν ὦναξ δέσποτα.ἀτὰρ φράσον μοι, ποῦʼ σθʼ ὁ Πλοῦτος;Καρίωνἔρχεται.ἀλλʼ ἦν περὶ αὐτὸν ὄχλος ὑπερφυὴς ὅσος.