ὀδὰξ ἐλαβόμην ὡς παρείας ὢν ὄφις.ἡ δʼ εὐθέως τὴν χεῖρα πάλιν ἀνέσπασεν,κατέκειτο δʼ αὑτὴν ἐντυλίξασʼ ἡσυχῇὑπὸ τοῦ δέους βδέουσα δριμύτερον γαλῆς.κἀγὼ τότʼ ἤδη τῆς ἀθάρης πολλὴν ἔφλων·ἔπειτʼ ἐπειδὴ μεστὸς ἦν, ἀνεπαλλόμην. Γυνήὁ δὲ θεὸς ὑμῖν οὐ προσῄειν;Καρίωνοὐδέπω.μετὰ τοῦτο δʼ ἤδη καὶ γέλοιον δῆτά τιἐποίησα. προσιόντος γὰρ αὐτοῦ μέγα πάνυἀπέπαρδον· ἡ γαστὴρ γὰρ ἐπεφύσητό μου.Γυνήἦ πού σε διὰ τοῦτʼ εὐθὺς ἐβδελύττετο.Καρίωνοὔκ, ἀλλʼ Ἰασὼ μέν τις ἀκολουθοῦσʼ ἅμαὑπηρυθρίασε χἠ Πανάκειʼ ἀπεστράφητὴν ῥῖνʼ ἐπιλαβοῦσʼ· οὐ λιβανωτὸν γὰρ βδέω.Γυνήαὐτὸς δʼ ἐκεῖνος;Καρίωνοὐ μὰ Δίʼ οὐδʼ ἐφρόντισεν.