ἔμʼ ἐκβαλόντες; καὶ τί ἂν νομίζετονκακὸν ἐργάσασθαι μεῖζον ἀνθρώπους;Χρεμύλοςὅ τι;εἰ τοῦτο δρᾶν μέλλοντες ἐπιλαθοίμεθα.
Πενίακαὶ μὴν περὶ τούτου σφῷν ἐθέλω δοῦναι λόγοντὸ πρῶτον αὐτοῦ· κἂν μὲν ἀποφήνω μόνηνἀγαθῶν ἁπάντων οὖσαν αἰτίαν ἐμὲὑμῖν διʼ ἐμέ τε ζῶντας ὑμᾶς· εἰ δὲ μή,ποιεῖτον ἤδη τοῦθʼ ὅ τι ἂν ὑμῖν δοκῇ.Χρεμύλοςταυτὶ σὺ τολμᾷς ὦ μιαρωτάτη λέγειν;Πενίακαὶ σύ γε διδάσκου· πάνυ γὰρ οἶμαι ῥᾳδίωςἅπανθʼ ἁμαρτάνοντά σʼ ἀποδείξειν ἐγώ,εἰ τοὺς δικαίους φῂς ποιήσειν πλουσίους.Χρεμύλοςὦ τύμπανα καὶ κύφωνες οὐκ ἀρήξετε;Πενίαοὐ δεῖ σχετλιάζειν καὶ βοᾶν πρὶν ἂν μάθῃς.Χρεμύλοςκαὶ τίς δύναιτʼ ἂν μὴ βοᾶν ἰοὺ ἰοὺ
τοιαῦτʼ ἀκούων;Πενίαὅστις ἐστὶν εὖ φρονῶν.Χρεμύλοςτί δῆτά σοι τίμημʼ ἐπιγράψω τῇ δίκῃ,ἐὰν ἁλῷς;