εἶναι πανοῦργον, ἄδικον, ὑγιὲς μηδὲ ἕν,ὡς τῷ βίῳ τοῦτʼ αὐτὸ νομίσας συμφέρειν.Καρίωντί δῆτα Φοῖβος ἔλακεν ἐκ τῶν στεμμάτων;Χρεμύλοςπεύσει. σαφῶς γὰρ ὁ θεὸς εἶπέ μοι τοδί·ὅτῳ ξυναντήσαιμι πρῶτον ἐξιών,ἐκέλευε τούτου μὴ μεθίεσθαί μʼ ἔτι,πείθειν δʼ ἐμαυτῷ ξυνακολουθεῖν οἴκαδε.Καρίωνκαὶ τῷ ξυναντᾷς δῆτα πρώτῳ;Χρεμύλοςτουτῳί.Καρίωνεἶτʼ οὐ ξυνίης τὴν ἐπίνοιαν τοῦ θεοῦφράζουσαν ὦ σκαιότατέ σοι σαφέσταταἀσκεῖν τὸν υἱὸν τὸν ἐπιχώριον τρόπον;Χρεμύλοςτῷ τοῦτο κρίνεις;Καρίωνδῆλον ὁτιὴ καὶ τυφλῷγνῶναι δοκεῖ τοῦθʼ, ὡς σφόδρʼ ἐστὶ συμφέροντὸ μηδὲν ἀσκεῖν ὑγιὲς ἐν τῷ νῦν χρόνῳ.
Χρεμύλοςοὐκ ἔσθʼ ὅπως ὁ χρησμὸς ἐς τοῦτο ῥέπει,ἀλλʼ εἰς ἕτερόν τι μεῖζον. ἢν δʼ ἡμῖν φράσῃὅστις ποτʼ ἐστὶν οὑτοσὶ καὶ τοῦ χάρινκαὶ τοῦ δεόμενος ἦλθε μετὰ νῷν ἐνθαδί,