φήμʼ ἐγώ.καὶ νὴ Δίʼ εἴ τί γʼ ἔστι λαμπρὸν καὶ καλὸνἢ χαρίεν ἀνθρώποισι, διὰ σὲ γίγνεται.ἅπαντα τῷ πλουτεῖν γάρ ἐσθʼ ὑπήκοα.Καρίωνἔγωγέ τοι διὰ μικρὸν ἀργυρίδιονδοῦλος γεγένημαι, διὰ τὸ μὴ πλουτεῖν ἴσως.Χρεμύλοςκαὶ τάς γʼ ἑταίρας φασὶ τὰς Κορινθίας,ὅταν μὲν αὐτάς τις πένης πειρῶν τύχῃ,οὐδὲ προσέχειν τὸν νοῦν, ἐὰν δὲ πλούσιος,τὸν πρωκτὸν αὐτὰς εὐθὺς ὡς τοῦτον τρέπειν.Καρίωνκαὶ τούς γε παῖδάς φασι ταὐτὸ τοῦτο δρᾶνοὐ τῶν ἐραστῶν ἀλλὰ τἀργυρίου χάριν.Χρεμύλοςοὐ τούς γε χρηστούς, ἀλλὰ τοὺς πόρνους· ἐπεὶαἰτοῦσιν οὐκ ἀργύριον οἱ χρηστοί.Καρίωντί δαί;Χρεμύλοςὁ μὲν ἵππον ἀγαθόν, ὁ δὲ κύνας θηρευτικάς.Καρίωναἰσχυνόμενοι γὰρ ἀργύριον αἰτεῖν ἴσωςὀνόματι περιπέττουσι τὴν μοχθηρίαν.Χρεμύλοςτέχναι δὲ πᾶσαι διὰ σὲ καὶ σοφίσματαἐν τοῖσιν ἀνθρώποισίν ἐσθʼ ηὑρημένα.