Καρίωνὡς ἀργαλέον πρᾶγμʼ ἐστὶν ὦ Ζεῦ καὶ θεοὶδοῦλον γενέσθαι παραφρονοῦντος δεσπότου.ἢν γὰρ τὰ βέλτισθʼ ὁ θεράπων λέξας τύχῃ,δόξῃ δὲ μὴ δρᾶν ταῦτα τῷ κεκτημένῳ,μετέχειν ἀνάγκη τὸν θεράποντα τῶν κακῶν.τοῦ σώματος γὰρ οὐκ ἐᾷ τὸν κύριονκρατεῖν ὁ δαίμων, ἀλλὰ τὸν ἐωνημένον.καὶ ταῦτα μὲν δὴ ταῦτα. τῷ δὲ Λοξίᾳ,ὃς θεσπιῳδεῖ τρίποδος ἐκ χρυσηλάτου,μέμψιν δικαίαν μέμφομαι ταύτην, ὅτιἰατρὸς ὢν καὶ μάντις, ὥς φασιν, σοφὸςμελαγχολῶντʼ ἀπέπεμψέ μου τὸν δεσπότην,ὅστις ἀκολουθεῖ κατόπιν ἀνθρώπου τυφλοῦ,τοὐναντίον δρῶν ἢ προσῆκʼ αὐτῷ ποιεῖν.οἱ γὰρ βλέποντες τοῖς τυφλοῖς ἡγούμεθα,οὗτος δʼ ἀκολουθεῖ, κἀμὲ προσβιάζεται,καὶ ταῦτʼ ἀποκρινομένῳ τὸ παράπαν οὐδὲ γρῦ.ἐγὼ μὲν οὖν οὐκ ἔσθʼ ὅπως σιγήσομαι,ἢν μὴ φράσῃς ὅ τι τῷδʼ ἀκολουθοῦμέν ποτε