ὥρα βαδίζειν ἐστὶν εἰς ἐκκλησίαν,ἤνπερ λάβω θοἰμάτιον, ὅπερ ἦν μοι μόνον.Βλέπυροςκἄγωγʼ, ἐπειδὰν ἀποπατήσω· νῦν δέ μουἀχράς τις ἐγκλῄσασʼ ἔχει τὰ σιτία.Ἀνήρμῶν ἣν Θρασύβουλος εἶπε τοῖς Λακωνικοῖς;Βλέπυροςνὴ τὸν Διόνυσον ἐνέχεται γοῦν μοι σφόδρα.ἀτὰρ τί δράσω; καὶ γὰρ οὐδὲ τοῦτό μεμόνον τὸ λυποῦν ἐστιν, ἀλλʼ ὅταν φάγω,ὅποι βαδιεῖταί μοι τὸ λοιπὸν ἡ κόπρος.νῦν μὲν γὰρ οὗτος βεβαλάνωκε τὴν θύραν,ὅστις ποτʼ ἔσθʼ ἅνθρωπος ἁχραδούσιος.τίς ἂν οὖν ἰατρόν μοι μετέλθοι καὶ τίνα;τίς τῶν κατὰ πρωκτὸν δεινός ἐστι τὴν τέχνην;ἀλλʼ οἶδʼ, Ἀμύνων. ἀλλʼ ἴσως ἀρνήσεται.Ἀντισθένη τις καλεσάτω πάσῃ τέχνῃ.οὗτος γὰρ ἁνὴρ ἕνεκά γε στεναγμάτωνοἶδεν τί πρωκτὸς βούλεται χεζητιῶν.ὦ πότνιʼ Εἰλείθυια μή με περιίδῃςδιαρραγέντα μηδὲ βεβαλανωμένον,ἵνα μὴ γένωμαι σκωραμὶς κωμῳδική.