ἀστεῖα καὶ μήτʼ εἰκόνας μήθʼ οἷʼ ἂν ἄλλος εἴποι.

Εὐριπίδηςκαὶ μὴν ἐμαυτὸν μέν γε τὴν ποίησιν οἷός εἰμι,ἐν τοῖσιν ὑστάτοις φράσω, τοῦτον δὲ πρῶτʼ ἐλέγξω,ὡς ἦν ἀλαζὼν καὶ φέναξ οἵοις τε τοὺς θεατὰςἐξηπάτα μώρους λαβὼν παρὰ Φρυνίχῳ τραφέντας.πρώτιστα μὲν γὰρ ἕνα τινʼ ἂν καθῖσεν ἐγκαλύψας,Ἀχιλλέα τινʼ ἢ Νιόβην, τὸ πρόσωπον οὐχὶ δεικνύς,πρόσχημα τῆς τραγῳδίας, γρύζοντας οὐδὲ τουτί.Διόνυσοςμὰ τὸν Δίʼ οὐ δῆθʼ.Εὐριπίδηςὁ δὲ χορός γʼ ἤρειδεν ὁρμαθοὺς ἂνμελῶν ἐφεξῆς τέτταρας ξυνεχῶς ἄν οἱ δʼ ἐσίγων.Διόνυσοςἐγὼ δʼ ἔχαιρον τῇ σιωπῇ, καί με τοῦτʼ ἔτερπενοὐχ ἧττον ἢ νῦν οἱ λαλοῦντες.Εὐριπίδηςἠλίθιος γὰρ ἦσθα,σάφʼ ἴσθι.Διόνυσοςκἀμαυτῷ δοκῶ. τί δὲ ταῦτʼ ἔδρασʼ ὁ δεῖνα;Εὐριπίδηςὑπʼ ἀλαζονείας, ἵνʼ ὁ θεατὴς προσδοκῶν καθοῖτο,ὁπόθʼ ἡ Νιόβη τι φθέγξεται· τὸ δρᾶμα δʼ ἂν διῄει.Διόνυσοςὢ παμπόνηρος, οἷʼ ἄρʼ ἐφενακιζόμην ὑπʼ αὐτοῦ.τί σκορδινᾷ καὶ δυσφορεῖς;Εὐριπίδηςὅτι αὐτὸν ἐξελέγχω.