γλῶσσα μὲν γὰρ ἠγρίωται,λῆμα δʼ οὐκ ἄτολμον ἀμφοῖν,οὐδʼ ἀκίνητοι φρένες.προσδοκᾶν οὖν εἰκός ἐστιτὸν μὲν ἀστεῖόν τι λέξεινκαὶ κατερρινημένον,τὸν δʼ ἀνασπῶντʼ αὐτοπρέμνοιςτοῖς λόγοισινἐμπεσόντα συσκεδᾶν πολλὰςἀλινδήθρας ἐπῶν.
Διόνυσοςἀλλʼ ὡς τάχιστα χρὴ λέγειν· οὕτω δʼ ὅπως ἐρεῖτονἀστεῖα καὶ μήτʼ εἰκόνας μήθʼ οἷʼ ἂν ἄλλος εἴποι.
Εὐριπίδηςκαὶ μὴν ἐμαυτὸν μέν γε τὴν ποίησιν οἷός εἰμι,ἐν τοῖσιν ὑστάτοις φράσω, τοῦτον δὲ πρῶτʼ ἐλέγξω,ὡς ἦν ἀλαζὼν καὶ φέναξ οἵοις τε τοὺς θεατὰςἐξηπάτα μώρους λαβὼν παρὰ Φρυνίχῳ τραφέντας.πρώτιστα μὲν γὰρ ἕνα τινʼ ἂν καθῖσεν ἐγκαλύψας,Ἀχιλλέα τινʼ ἢ Νιόβην, τὸ πρόσωπον οὐχὶ δεικνύς,πρόσχημα τῆς τραγῳδίας, γρύζοντας οὐδὲ τουτί.Διόνυσοςμὰ τὸν Δίʼ οὐ δῆθʼ.