τἄπη, τὰ μέλη, τὰ νεῦρα τῆς τραγῳδίας,καὶ νὴ Δία τὸν Πηλέα γε καὶ τὸν Αἴολονκαὶ τὸν Μελέαγρον κἄτι μάλα τὸν Τήλεφον.Διόνυσοςτί δαὶ σὺ βουλεύει ποιεῖν; λέγʼ Αἰσχύλε.Αἰσχύλοςἐβουλόμην μὲν οὐκ ἐρίζειν ἐνθάδε·οὐκ ἐξ ἴσου γάρ ἐστιν ἁγὼν νῷν.Διόνυσοςτί δαί;Αἰσχύλοςὅτι ἡ ποίησις οὐχὶ συντέθνηκέ μοι,τούτῳ δὲ συντέθνηκεν, ὥσθʼ ἕξει λέγειν.ὅμως δʼ ἐπειδή σοι δοκεῖ, δρᾶν ταῦτα χρή.Διόνυσοςἴθι νυν λιβανωτὸν δεῦρό τις καὶ πῦρ δότω.ὅπως ἂν εὔξωμαι πρὸ τῶν σοφισμάτωνἀγῶνα κρῖναι τόνδε μουσικώτατα·ὑμεῖς δὲ ταῖς Μούσαις τι μέλος ὑπᾴσατε.

Χορόςὦ Διὸς ἐννέα παρθένοι ἁγναὶΜοῦσαι, λεπτολόγους ξυνετὰς φρένας αἳ καθορᾶτεἀνδρῶν γνωμοτύπων, ὅταν εἰς ἔριν ὀξυμερίμνοιςἔλθωσι στρεβλοῖσι παλαίσμασιν ἀντιλογοῦντες,