κατʼ ἔπος βασανιεῖν φησι τὰς τραγῳδίας.Ξανθίαςἦ που βαρέως οἶμαι τὸν Αἰσχύλον φέρειν.Ἄιακοςἔβλεψε γοῦν ταυρηδὸν ἐγκύψας κάτω.Ξανθίαςκρινεῖ δὲ δὴ τίς ταῦτα;Ἄιακοςτοῦτʼ ἦν δύσκολον·σοφῶν γὰρ ἀνδρῶν ἀπορίαν ηὑρισκέτην.οὔτε γὰρ Ἀθηναίοισι συνέβαινʼ Αἰσχύλος—Ξανθίαςπολλοὺς ἴσως ἐνόμιζε τοὺς τοιχωρύχους.Ἄιακοςλῆρόν τε τἄλλʼ ἡγεῖτο τοῦ γνῶναι πέριφύσεις ποιητῶν· εἶτα τῷ σῷ δεσπότῃἐπέτρεψαν, ὁτιὴ τῆς τέχνης ἔμπειρος ἦν.ἀλλʼ εἰσίωμεν· ὡς ὅταν γʼ οἱ δεσπόταιἐσπουδάκωσι, κλαύμαθʼ ἡμῖν γίγνεται.

Χορόςἦ που δεινὸν ἐριβρεμέτας χόλον ἔνδοθεν ἕξει,ἡνίκʼ ἂν ὀξύλαλον παρίδῃ θήγοντος ὀδόνταἀντιτέχνου· τότε δὴ μανίας ὑπὸ δεινῆςὄμματα στροβήσεται.

Χορόςἔσται δʼ ἱππολόφων τε λόγων κορυθαίολα νείκησχινδαλάμων τε παραξόνια σμιλεύματά τʼ ἔργων,φωτὸς ἀμυνομένου φρενοτέκτονος ἀνδρὸς