ἔς τε τἀρχαῖον νόμισμα καὶ τὸ καινὸν χρυσίον.οὔτε γὰρ τούτοισιν οὖσιν οὐ κεκιβδηλευμένοις,ἀλλὰ καλλίστοις ἁπάντων, ὡς δοκεῖ, νομισμάτωνκαὶ μόνοις ὀρθῶς κοπεῖσι καὶ κεκωδωνισμένοιςἔν τε τοῖς Ἕλλησι καὶ τοῖς βαρβάροισι πανταχοῦχρώμεθʼ οὐδέν, ἀλλὰ τούτοις τοῖς πονηροῖς χαλκίοιςχθές τε καὶ πρώην κοπεῖσι τῷ κακίστῳ κόμματι.τῶν πολιτῶν θʼ οὓς μὲν ἴσμεν εὐγενεῖς καὶ σώφροναςἄνδρας ὄντας καὶ δικαίους καὶ καλούς τε κἀγαθοὺςκαὶ τραφέντας ἐν παλαίστραις καὶ χοροῖς καὶ μουσικῇ,προυσελοῦμεν, τοῖς δὲ χαλκοῖς καὶ ξένοις καὶ πυρρίαιςκαὶ πονηροῖς κἀκ πονηρῶν εἰς ἅπαντα χρώμεθαὑστάτοις ἀφιγμένοισιν, οἷσιν ἡ πόλις πρὸ τοῦοὐδὲ φαρμακοῖσιν εἰκῇ ῥᾳδίως ἐχρήσατʼ ἄν.ἀλλὰ καὶ νῦν ὦνόητοι μεταβαλόντες τοὺς τρόπουςχρῆσθε τοῖς χρηστοῖσιν αὖθις· καὶ κατορθώσασι γὰρεὔλογον, κἄν τι σφαλῆτʼ, ἐξ ἀξίου γοῦν τοῦ ξύλου,ἤν τι καὶ πάσχητε, πάσχειν τοῖς σοφοῖς δοκήσετε.