οὐκ οἶδα· τουδὶ δʼ αὖθις ἀποπειράσομαι.Ξανθίαςοὔκουν ἀνύσεις τι; ἀτταταῖ.Ἄιακοςτί τἀτταταῖ;μῶν ὠδυνήθης;Ξανθίαςοὐ μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἐφρόντισαὁπόθʼ Ἡράκλεια τἀν Διομείοις γίγνεται.Ἄιακοςἅνθρωπος ἱερός. δεῦρο πάλιν βαδιστέον.Διόνυσοςἰοὺ ἰού.Ἄιακοςτί ἔστιν;Διόνυσοςἱππέας ὁρῶ.Ἄιακοςτί δῆτα κλάεις;Διόνυσοςκρομμύων ὀσφραίνομαι.Ἄιακοςἐπεὶ προτιμᾷς γʼ οὐδέν.Διόνυσοςοὐδέν μοι μέλει.Ἄιακοςβαδιστέον τἄρʼ ἐστὶν ἐπὶ τονδὶ πάλιν.Ξανθίαςοἴμοι.Ἄιακοςτί ἔστι;Ξανθίαςτὴν ἄκανθαν ἐξελε.Ἄιακοςτί τὸ πρᾶγμα τουτί; δεῦρο πάλιν βαδιστέον.ΔιόνυσοςἌπολλον—ὅς που Δῆλον ἢ Πυθῶνʼ ἔχεις.Ξανθίαςἤλγησεν· οὐκ ἤκουσας;Διόνυσοςοὐκ ἔγωγʼ, ἐπεὶἴαμβον Ἱππώνακτος ἀνεμιμνῃσκόμην.Ξανθίαςοὐδὲν ποιεῖς γάρ· ἀλλὰ τὰς λαγόνας σπόδει.Ἄιακοςμὰ τὸν Δίʼ ἀλλʼ ἤδη πάρεχε τὴν γαστέρα.ΔιόνυσοςΠόσειδονΞανθίαςἤλγησέν τις.Διόνυσοςὃς Αἰγαίου πρῶνας ἢ γλαυκᾶς μέδεις ἁλὸς ἐν βένθεσιν.Ἄιακοςοὔ τοι μὰ τὴν Δήμητρα δύναμαί πω μαθεῖνὁπότερος ὑμῶν ἐστι θεός. ἀλλʼ εἴσιτον·ὁ δεσπότης γὰρ αὐτὸς ὑμᾶς γνώσεται