τὴν στολὴν εἴληφας ἥνπερεἶχες ἐξ ἀρχῆς πάλιν,ἀνανεάζειν καὶ βλέπειν αὖθις τὸ δεινόν,τοῦ θεοῦ μεμνημένονᾧπερ εἰκάζεις σεαυτόν.εἰ δὲ παραληρῶν ἁλώσεικἀκβαλεῖς τι μαλθακόν,αὖθις αἴρεσθαί σʼ ἀνάγκηʼσται πάλιν τὰ στρώματα.Ξανθίαςοὐ κακῶς ὦνδρες παραινεῖτʼ,ἀλλὰ καὐτὸς τυγχάνω ταῦτʼἄρτι συννοούμενος.ὅτι μὲν οὖν, ἢν χρηστὸν ᾖ τι,ταῦτʼ ἀφαιρεῖσθαι πάλιν πειράσεταίμʼ εὖ οἶδʼ ὅτι.ἀλλʼ ὅμως ἐγὼ παρέξωʼμʼαυτὸν ἀνδρεῖον τὸ λῆμακαὶ βλέποντʼ ὀρίγανον.δεῖν δʼ ἔοικεν, ὡς ἀκούωτῆς θύρας καὶ δὴ ψόφον.
Ἄιακοςξυνδεῖτε ταχέως τουτονὶ τὸν κυνοκλόπον,ἵνα δῷ δίκην· ἀνύετον.Διόνυσοςἥκει τῳ κακόν.Ξανθίαςοὐκ ἐς κόρακας; μὴ πρόσιτον.Ἄιακοςεἶεν, καὶ μάχει;ὁ Διτύλας χὠ Σκεβλύας χὠ Παρδόκαςχωρεῖτε δευρὶ καὶ μάχεσθε τουτῳί.Διόνυσοςεἶτʼ οὐχὶ δεινὰ ταῦτα, τύπτειν τουτονὶκλέπτοντα πρὸς τἀλλότρια;Ἄιακοςμἀλλʼ ὑπερφυᾶ.Διόνυσοςσχέτλια μὲν οὖν καὶ δεινά.Ξανθίαςκαὶ μὴν νὴ Δίαεἰ πώποτʼ ἦλθον δεῦρʼ, ἐθέλω τεθνηκέναι,ἢ ʼκλεψα τῶν σῶν ἄξιόν τι καὶ τριχός.καί σοι ποιήσω πρᾶγμα γενναῖον πάνυ·βασάνιζε γὰρ τὸν παῖδα τουτονὶ λαβών,κἄν ποτέ μʼ ἕλῃς ἀδικοῦντʼ, ἀπόκτεινόν μʼ ἄγων.Ἄιακοςκαὶ πῶς βασανίσω;Ξανθίαςπάντα τρόπον, ἐν κλίμακιδήσας κρεμάσας ὑστριχίδι μαστιγῶν, δέρων,στρεβλῶν, ἔτι δʼ ἐς τὰς ῥῖνας ὄξος ἐγχέων,πλίνθους ἐπιτιθείς, πάντα τἄλλα, πλὴν πράσῳμὴ τύπτε τοῦτον μηδὲ γητείῳ νέῳ.Ἄιακοςδίκαιος ὁ λόγος· κἄν τι πηρώσω γέ σουτὸν παῖδα τύπτων, τἀργύριόν σοι κείσεται.Ξανθίαςμὴ δῆτʼ ἔμοιγʼ. οὕτω δὲ βασάνιζʼ ἀπαγαγών.Ἄιακοςαὐτοῦ μὲν οὖν, ἵνα σοὶ κατʼ ὀφθαλμοὺς λέγῃ.κατάθου σὺ τὰ σκεύη ταχέως, χὤπως ἐρεῖςἐνταῦθα μηδὲν ψεῦδος.Διόνυσοςἀγορεύω τινὶἐμὲ μὴ βασανίζειν ἀθάνατον ὄντʼ· εἰ δὲ μή,αὐτὸς σεαυτὸν αἰτιῶ.Ἄιακοςλέγεις δὲ τί;Διόνυσοςἀθάνατος εἶναί φημι Διόνυσος Διός,τοῦτον δὲ δοῦλον.Ἄιακοςταῦτʼ ἀκούεις;Ξανθίαςφήμʼ ἐγώ.καὶ πολύ γε μᾶλλόν ἐστι μαστιγωτέος·εἴπερ θεὸς γάρ ἐστιν, οὐκ αἰσθήσεται.Διόνυσοςτί δῆτʼ, ἐπειδὴ καὶ σὺ φῂς εἶναι θεός,οὐ καὶ σὺ τύπτει τὰς ἴσας πληγὰς ἐμοί;Ξανθίαςδίκαιος ὁ λόγος· χὠπότερόν γʼ ἂν νῷν ἴδῃςκλαύσαντα πρότερον ἢ προτιμήσαντά τιτυπτόμενον, εἶναι τοῦτον ἡγοῦ μὴ θεόν.Ἄιακοςοὐκ ἔσθʼ ὅπως οὐκ εἶ σὺ γεννάδας ἀνήρ·χωρεῖς γὰρ ἐς τὸ δίκαιον. ἀποδύεσθε δή.Ξανθίαςπῶς οὖν βασανιεῖς νὼ δικαίως;Ἄιακοςῥᾳδίως·πληγὴν παρὰ πληγὴν ἑκάτερον.Ξανθίαςκαλῶς λέγεις.Ἄιακοςἰδού.Ξανθίαςσκόπει νυν ἤν μʼ ὑποκινήσαντʼ ἴδῃς.Ἄιακοςἤδη ʼπάταξά σʼ.Ξανθίαςοὐ μὰ Δίʼ.Ἄιακοςοὐδʼ ἐμοὶ δοκεῖς.ἀλλʼ εἶμʼ ἐπὶ τονδὶ καὶ πατάξω.Διόνυσοςπηνίκα;Ἄιακοςκαὶ δὴ ʼπάταξα.Διόνυσοςκᾆτα πῶς οὐκ ἔπταρον;Ἄιακοςοὐκ οἶδα· τουδὶ δʼ αὖθις ἀποπειράσομαι.Ξανθίαςοὔκουν ἀνύσεις τι; ἀτταταῖ.Ἄιακοςτί τἀτταταῖ;μῶν ὠδυνήθης;Ξανθίαςοὐ μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἐφρόντισαὁπόθʼ Ἡράκλεια τἀν Διομείοις γίγνεται.Ἄιακοςἅνθρωπος ἱερός. δεῦρο πάλιν βαδιστέον.