κἂν εἴ με τύπτοις, οὐκ ἂν ἀντείποιμί σοι.ἀλλʼ ἤν σε τοῦ λοιποῦ ποτʼ ἀφέλωμαι χρόνου,πρόρριζος αὐτός, ἡ γυνή, τὰ παιδία,κάκιστʼ ἀπολοίμην, κἀρχέδημος ὁ γλάμων.Ξανθίαςδέχομαι τὸν ὅρκον κἀπὶ τούτοις λαμβάνω.

Χορόςνῦν σὸν ἔργον ἔστʼ, ἐπειδὴτὴν στολὴν εἴληφας ἥνπερεἶχες ἐξ ἀρχῆς πάλιν,ἀνανεάζειν καὶ βλέπειν αὖθις τὸ δεινόν,τοῦ θεοῦ μεμνημένονᾧπερ εἰκάζεις σεαυτόν.εἰ δὲ παραληρῶν ἁλώσεικἀκβαλεῖς τι μαλθακόν,αὖθις αἴρεσθαί σʼ ἀνάγκηʼσται πάλιν τὰ στρώματα.Ξανθίαςοὐ κακῶς ὦνδρες παραινεῖτʼ,ἀλλὰ καὐτὸς τυγχάνω ταῦτʼἄρτι συννοούμενος.ὅτι μὲν οὖν, ἢν χρηστὸν ᾖ τι,