ἐκεῖνος αὐτὸς δῆτα.Ξανθίαςκακὸν ἥκει τινί.Πανδοκευτρίακαὶ κρέα γε πρὸς τούτοισιν ἀνάβραστʼ εἴκοσινἀνʼ ἡμιωβολιαῖα.Ξανθίαςδώσει τις δίκην.Πανδοκευτρίακαὶ τὰ σκόροδα τὰ πολλά.Διόνυσοςληρεῖς ὦ γύναικοὐκ οἶσθʼ ὅ τι λέγεις.Πανδοκευτρίαοὐ μὲν οὖν με προσεδόκας,ὁτιὴ κοθόρνους εἶχες, ἂν γνῶναί σʼ ἔτι;τί δαί; τὸ πολὺ τάριχος οὐκ εἴρηκά πω.Πλαθάνημὰ Δίʼ οὐδὲ τὸν τυρόν γε τὸν χλωρὸν τάλαν,ὃν οὗτος αὐτοῖς τοῖς ταλάροις κατήσθιενΠανδοκευτρίακἄπειτʼ ἐπειδὴ τἀργύριον ἐπραττόμην,ἔβλεψεν ἔς με δριμὺ κἀμυκᾶτό γε.Ξανθίαςτούτου πάνυ τοὔργον· οὗτος ὁ τρόπος πανταχοῦ.Πανδοκευτρίακαὶ τὸ ξίφος γʼ ἐσπᾶτο μαίνεσθαι δοκῶν.Πλαθάνηνὴ Δία τάλαινα.Πανδοκευτρίανὼ δὲ δεισάσα γέ πουἐπὶ τὴν κατήλιφʼ εὐθὺς ἀνεπηδήσαμεν·ὁ δʼ ᾤχετʼ ἐξᾴξας γε τὰς ψιάθους λαβών.Ξανθίαςκαὶ τοῦτο τούτου τοὔργον.Πλαθάνηἀλλʼ ἐχρῆν τι δρᾶν.Πανδοκευτρίαἴθι δὴ κάλεσον τὸν προστάτην Κλέωνά μοι.Πλαθάνησὺ δʼ ἔμοιγʼ ἐάνπερ ἐπιτύχῃς Ὑπέρβολον,ἵνʼ αὐτὸν ἐπιτρίψωμεν.Πανδοκευτρίαὦ μιαρὰ φάρυξ,ὡς ἡδέως ἄν σου λίθῳ τοὺς γομφίουςκόπτοιμʼ ἄν, οἷς μου κατέφαγες τὰ φορτία.Πλαθάνηἐγὼ δέ γʼ ἐς τὸ βάραθρον ἐμβάλοιμί σε.Πανδοκευτρίαἐγὼ δὲ τὸν λάρυγγʼ ἂν ἐκτέμοιμί σουδρέπανον λαβοῦσʼ, ᾧ τὰς χόλικας κατέσπασας.Πλαθάνηἀλλʼ εἶμʼ ἐπὶ τὸν Κλέωνʼ, ὃς αὐτοῦ τήμερονἐκπηνιεῖται ταῦτα προσκαλούμενος.Διόνυσοςκάκιστʼ ἀπολοίμην, Ξανθίαν εἰ μὴ φιλῶ.Ξανθίαςοἶδʼ οἶδα τὸν νοῦν· παῦε παῦε τοῦ λόγου.οὐκ ἂν γενοίμην Ἡρακλῆς ἄν.Διόνυσοςμηδαμῶςὦ Ξανθίδιον.Ξανθίαςκαὶ πῶς ἂν Ἀλκμήνης ἐγὼυἱὸς γενοίμην δοῦλος ἅμα καὶ θνητὸς ὤν;Διόνυσοςοἶδʼ οἶδʼ ὅτι θυμοῖ, καὶ δικαίως αὐτὸ δρᾷς·κἂν εἴ με τύπτοις, οὐκ ἂν ἀντείποιμί σοι.ἀλλʼ ἤν σε τοῦ λοιποῦ ποτʼ ἀφέλωμαι χρόνου,πρόρριζος αὐτός, ἡ γυνή, τὰ παιδία,κάκιστʼ ἀπολοίμην, κἀρχέδημος ὁ γλάμων.Ξανθίαςδέχομαι τὸν ὅρκον κἀπὶ τούτοις λαμβάνω.
Χορόςνῦν σὸν ἔργον ἔστʼ, ἐπειδὴτὴν στολὴν εἴληφας ἥνπερεἶχες ἐξ ἀρχῆς πάλιν,ἀνανεάζειν καὶ βλέπειν αὖθις τὸ δεινόν,τοῦ θεοῦ μεμνημένονᾧπερ εἰκάζεις σεαυτόν.εἰ δὲ παραληρῶν ἁλώσεικἀκβαλεῖς τι μαλθακόν,αὖθις αἴρεσθαί σʼ ἀνάγκηʼσται πάλιν τὰ στρώματα.Ξανθίαςοὐ κακῶς ὦνδρες παραινεῖτʼ,ἀλλὰ καὐτὸς τυγχάνω ταῦτʼἄρτι συννοούμενος.ὅτι μὲν οὖν, ἢν χρηστὸν ᾖ τι,ταῦτʼ ἀφαιρεῖσθαι πάλιν πειράσεταίμʼ εὖ οἶδʼ ὅτι.ἀλλʼ ὅμως ἐγὼ παρέξωʼμʼαυτὸν ἀνδρεῖον τὸ λῆμακαὶ βλέποντʼ ὀρίγανον.δεῖν δʼ ἔοικεν, ὡς ἀκούωτῆς θύρας καὶ δὴ ψόφον.
Ἄιακοςξυνδεῖτε ταχέως τουτονὶ τὸν κυνοκλόπον,