ἀλλʼ ἀράμενος οἴσεις πάλιν τὰ στρώματα.Ξανθίαςτί δʼ ἔστιν; οὔ τι πού μʼ ἀφελέσθαι διανοεῖἅδωκας αὐτός;Διόνυσοςοὐ τάχʼ, ἀλλʼ ἤδη ποιῶ.κατάθου τὸ δέρμα.Ξανθίαςταῦτʼ ἐγὼ μαρτύρομαικαὶ τοῖς θεοῖσιν ἐπιτρέπω.Διόνυσοςποίοις θεοῖς;τὸ δὲ προσδοκῆσαί σʼ οὐκ ἀνόητον καὶ κενὸνὡς δοῦλος ὢν καὶ θνητὸς Ἀλκμήνης ἔσει;Ξανθίαςἀμέλει καλῶς· ἔχʼ αὔτʼ. ἴσως γάρ τοί ποτεἐμοῦ δεηθείης ἄν, εἰ θεὸς θέλοι.

Χορόςταῦτα μὲν πρὸς ἀνδρός ἐστινοῦν ἔχοντος καὶ φρένας καὶπολλὰ περιπεπλευκότος,μετακυλίνδειν αὑτὸν ἀεὶπρὸς τὸν εὖ πράττοντα τοῖχονμᾶλλον ἢ γεγραμμένηνεἰκόνʼ ἑστάναι, λαβόνθʼ ἓνσχῆμα· τὸ δὲ μεταστρέφεσθαι