ἀνδρεῖά γʼ ὦ Πόσειδον.Διόνυσοςοἶμαι νὴ Δία.σὺ δʼ οὐκ ἔδεισας τὸν ψόφον τῶν ῥημάτωνκαὶ τὰς ἀπειλάς;Ξανθίαςοὐ μὰ Δίʼ οὐδʼ ἐφρόντισα.Διόνυσοςἴθι νυν ἐπειδὴ ληματίας κἀνδρεῖος εἶ,σὺ μὲν γενοῦ ʼγὼ τὸ ῥόπαλον τουτὶ λαβὼνκαὶ τὴν λεοντῆν, εἴπερ ἀφοβόσπλαγχνος εἶ·ἐγὼ δʼ ἔσομαί σοι σκευοφόρος ἐν τῷ μέρει.Ξανθίαςφέρε δὴ ταχέως αὔτʼ· οὐ γὰρ ἀλλὰ πειστέον·καὶ βλέψον ἐς τὸν Ἡρακλειοξανθίαν,εἰ δειλὸς ἔσομαι καὶ κατὰ σὲ τὸ λῆμʼ ἔχων.Διόνυσοςμὰ Δίʼ ἀλλʼ ἀληθῶς οὑκ Μελίτης μαστιγίας.φέρε νυν ἐγὼ τὰ στρώματʼ αἴρωμαι ταδί.Θεράπαιναὦ φίλταθʼ ἥκεις Ἡράκλεις; δεῦρʼ εἴσιθι.ἡ γὰρ θεός σʼ ὡς ἐπύθεθʼ ἥκοντʼ, εὐθέωςἔπεττεν ἄρτους, ἧψε κατερεικτῶν χύτραςἔτνους δύʼ ἢ τρεῖς, βοῦν ἀπηνθράκιζʼ ὅλον,πλακοῦντας ὤπτα κολλάβους. ἀλλʼ εἴσιθι.Ξανθίαςκάλλιστʼ, ἐπαινῶ.