Ἡρακλῆς ὁ καρτερός.Ἄιακοςὦ βδελυρὲ κἀναίσχυντε καὶ τολμηρὲ σὺκαὶ μιαρὲ καὶ παμμίαρε καὶ μιαρώτατε,ὃς τὸν κύνʼ ἡμῶν ἐξελάσας τὸν Κέρβερονἀπῇξας ἄγχων κἀποδρὰς ᾤχου λαβών,ὃν ἐγὼ ʼφύλαττον. ἀλλὰ νῦν ἔχει μέσος·τοία Στυγός σε μελανοκάρδιος πέτραἈχερόντιός τε σκόπελος αἱματοσταγὴςφρουροῦσι, Κωκυτοῦ τε περίδρομοι κύνες,ἔχιδνά θʼ ἑκατογκέφαλος, ἣ τὰ σπλάγχνα σουδιασπαράξει, πλευμόνων τʼ ἀνθάψεταιΤαρτησία μύραινα· τὼ νεφρὼ δέ σουαὐτοῖσιν ἐντέροισιν ᾑματωμένωδιασπάσονται Γοργόνες Τειθράσιαι,ἐφʼ ἃς ἐγὼ δρομαῖον ὁρμήσω πόδα.Ξανθίαςοὗτος τί δέδρακας;Διόνυσοςἐγκέχοδα· κάλει θεόν.Ξανθίαςὦ καταγέλαστʼ οὔκουν ἀναστήσει ταχὺπρίν τινά σʼ ἰδεῖν ἀλλότριον;Διόνυσοςἀλλʼ ὡρακιῶ.ἀλλʼ οἶσε πρὸς τὴν καρδίαν μου σφογγιάν.