τὸν καλλιχορώτατονπαίζοντες, ὃν ὄλβιαιΜοῖραι ξυνάγουσιν.
Χορόςμόνοις γὰρ ἡμῖν ἥλιοςκαὶ φέγγος ἱλαρόν ἐστιν,ὅσοι μεμυήμεθʼ εὐ-σεβῆ τε διήγομεντρόπον περὶ τοὺς ξένουςκαὶ τοὺς ἰδιώτας.
Διόνυσοςἄγε δὴ τίνα τρόπον τὴν θύραν κόψω; τίνα;πῶς ἐνθάδʼ ἄρα κόπτουσιν οὑπιχώριοι;Ξανθίαςοὐ μὴ διατρίψεις, ἀλλὰ γεύσει τῆς θύρας,καθʼ Ἡρακλέα τὸ σχῆμα καὶ τὸ λῆμʼ ἔχων.Διόνυσοςπαῖ παῖ.Ἄιακοςτίς οὗτος;ΔιόνυσοςἩρακλῆς ὁ καρτερός.Ἄιακοςὦ βδελυρὲ κἀναίσχυντε καὶ τολμηρὲ σὺκαὶ μιαρὲ καὶ παμμίαρε καὶ μιαρώτατε,ὃς τὸν κύνʼ ἡμῶν ἐξελάσας τὸν Κέρβερονἀπῇξας ἄγχων κἀποδρὰς ᾤχου λαβών,ὃν ἐγὼ ʼφύλαττον. ἀλλὰ νῦν ἔχει μέσος·τοία Στυγός σε μελανοκάρδιος πέτραἈχερόντιός τε σκόπελος αἱματοσταγὴςφρουροῦσι, Κωκυτοῦ τε περίδρομοι κύνες,ἔχιδνά θʼ ἑκατογκέφαλος, ἣ τὰ σπλάγχνα σουδιασπαράξει, πλευμόνων τʼ ἀνθάψεταιΤαρτησία μύραινα· τὼ νεφρὼ δέ σουαὐτοῖσιν ἐντέροισιν ᾑματωμένωδιασπάσονται Γοργόνες Τειθράσιαι,ἐφʼ ἃς ἐγὼ δρομαῖον ὁρμήσω πόδα.Ξανθίαςοὗτος τί δέδρακας;Διόνυσοςἐγκέχοδα· κάλει θεόν.Ξανθίαςὦ καταγέλαστʼ οὔκουν ἀναστήσει ταχὺπρίν τινά σʼ ἰδεῖν ἀλλότριον;Διόνυσοςἀλλʼ ὡρακιῶ.ἀλλʼ οἶσε πρὸς τὴν καρδίαν μου σφογγιάν.Ξανθίαςἰδοὺ λαβέ, προσθοῦ.Διόνυσοςποῦ ʼστιν;Ξανθίαςὦ χρυσοῖ θεοὶἐνταῦθʼ ἔχεις τὴν καρδίαν;Διόνυσοςδείσασα γὰρἐς τὴν κάτω μου κοιλίαν καθείρπυσεν.Ξανθίαςὦ δειλότατε θεῶν σὺ κἀνθρώπων.Διόνυσοςἐγώ;πῶς δειλὸς ὅστις σφογγιὰν ᾔτησά σε;οὐκ ἂν ἕτερός γʼ αὔτʼ ἠργάσατʼ ἀνήρ.Ξανθίαςἀλλὰ τί;Διόνυσοςκατέκειτʼ ἂν ὀσφραινόμενος, εἴπερ δειλὸς ἦν·ἐγὼ δʼ ἀνέστην καὶ προσέτʼ ἀπεψησάμην.Ξανθίαςἀνδρεῖά γʼ ὦ Πόσειδον.Διόνυσοςοἶμαι νὴ Δία.σὺ δʼ οὐκ ἔδεισας τὸν ψόφον τῶν ῥημάτωνκαὶ τὰς ἀπειλάς;Ξανθίαςοὐ μὰ Δίʼ οὐδʼ ἐφρόντισα.Διόνυσοςἴθι νυν ἐπειδὴ ληματίας κἀνδρεῖος εἶ,σὺ μὲν γενοῦ ʼγὼ τὸ ῥόπαλον τουτὶ λαβὼνκαὶ τὴν λεοντῆν, εἴπερ ἀφοβόσπλαγχνος εἶ·ἐγὼ δʼ ἔσομαί σοι σκευοφόρος ἐν τῷ μέρει.Ξανθίαςφέρε δὴ ταχέως αὔτʼ· οὐ γὰρ ἀλλὰ πειστέον·καὶ βλέψον ἐς τὸν Ἡρακλειοξανθίαν,εἰ δειλὸς ἔσομαι καὶ κατὰ σὲ τὸ λῆμʼ ἔχων.Διόνυσοςμὰ Δίʼ ἀλλʼ ἀληθῶς οὑκ Μελίτης μαστιγίας.φέρε νυν ἐγὼ τὰ στρώματʼ αἴρωμαι ταδί.Θεράπαιναὦ φίλταθʼ ἥκεις Ἡράκλεις; δεῦρʼ εἴσιθι.ἡ γὰρ θεός σʼ ὡς ἐπύθεθʼ ἥκοντʼ, εὐθέωςἔπεττεν ἄρτους, ἧψε κατερεικτῶν χύτραςἔτνους δύʼ ἢ τρεῖς, βοῦν ἀπηνθράκιζʼ ὅλον,πλακοῦντας ὤπτα κολλάβους. ἀλλʼ εἴσιθι.Ξανθίαςκάλλιστʼ, ἐπαινῶ.Θεράπαιναμὰ τὸν Ἀπόλλω οὐ μή σʼ ἐγὼπεριόψομἀπελθόντʼ, ἐπεί τοι καὶ κρέαἀνέβραττεν ὀρνίθεια, καὶ τραγήματαἔφρυγε, κᾦνον ἀνεκεράννυ γλυκύτατον.ἀλλʼ εἴσιθʼ ἅμʼ ἐμοί.Ξανθίαςπάνυ καλῶς.Θεράπαιναληρεῖς ἔχωνοὐ γάρ σʼ ἀφήσω. καὶ γὰρ αὐλητρίς γέ σοιἥδʼ ἔνδον ἔσθʼ ὡραιοτάτη κὠρχηστρίδεςἕτεραι δύʼ ἢ τρεῖς.Ξανθίαςπῶς λέγεις; ὀρχηστρίδες;Θεράπαιναἡβυλλιῶσαι κἄρτι παρατετιλμέναι.ἀλλʼ εἴσιθʼ, ὡς ὁ μάγειρος ἤδη τὰ τεμάχηἔμελλʼ ἀφαιρεῖν χἠ τράπεζʼ εἰσῄρετο.Ξανθίαςἴθι νυν φράσον πρώτιστα ταῖς ὀρχηστρίσινταῖς ἔνδον οὔσαις αὐτὸς ὅτι εἰσέρχομαι.ὁ παῖς ἀκολούθει δεῦρο τὰ σκεύη φέρων.Διόνυσοςἐπίσχες οὗτος. οὔ τί που σπουδὴν ποιεῖ,ὁτιή σε παίζων Ἡρακλέα ʼνεσκεύασα;οὐ μὴ φλυαρήσεις ἔχων ὦ Ξανθία,ἀλλʼ ἀράμενος οἴσεις πάλιν τὰ στρώματα.Ξανθίαςτί δʼ ἔστιν; οὔ τι πού μʼ ἀφελέσθαι διανοεῖἅδωκας αὐτός;Διόνυσοςοὐ τάχʼ, ἀλλʼ ἤδη ποιῶ.κατάθου τὸ δέρμα.Ξανθίαςταῦτʼ ἐγὼ μαρτύρομαικαὶ τοῖς θεοῖσιν ἐπιτρέπω.Διόνυσοςποίοις θεοῖς;τὸ δὲ προσδοκῆσαί σʼ οὐκ ἀνόητον καὶ κενὸνὡς δοῦλος ὢν καὶ θνητὸς Ἀλκμήνης ἔσει;Ξανθίαςἀμέλει καλῶς· ἔχʼ αὔτʼ. ἴσως γάρ τοί ποτεἐμοῦ δεηθείης ἄν, εἰ θεὸς θέλοι.Χορόςταῦτα μὲν πρὸς ἀνδρός ἐστινοῦν ἔχοντος καὶ φρένας καὶπολλὰ περιπεπλευκότος,μετακυλίνδειν αὑτὸν ἀεὶπρὸς τὸν εὖ πράττοντα τοῖχονμᾶλλον ἢ γεγραμμένηνεἰκόνʼ ἑστάναι, λαβόνθʼ ἓνσχῆμα· τὸ δὲ μεταστρέφεσθαιπρὸς τὸ μαλθακώτερονδεξιοῦ πρὸς ἀνδρός ἐστικαὶ φύσει Θηραμένους.Διόνυσοςοὐ γὰρ ἂν γέλοιον ἦν, εἰΞανθίας μὲν δοῦλος ὢν ἐνστρώμασιν Μιλησίοιςἀνατετραμμένος κυνῶν ὀρ-χηστρίδʼ εἶτʼ ᾔτησεν ἀμίδʼ, ἐγὼδὲ πρὸς τοῦτον βλέπωντοὐρεβίνθου ʼδραττόμην, οὗ-τος δʼ ἅτʼ ὢν αὐτὸς πανοῦργοςεἶδε, κᾆτʼ ἐκ τῆς γνάθου