ἀλλʼ ἢ Διὸς Κόρινθος ἐν τοῖς στρώμασιν.Χορόςχωρεῖτενῦν ἱερὸν ἀνὰ κύκλον θεᾶς, ἀνθοφόρον ἀνʼ ἄλσοςπαίζοντες οἷς μετουσία θεοφιλοῦς ἑορτῆς·ἐγὼ δὲ σὺν ταῖσιν κόραις εἶμι καὶ γυναιξίν,οὗ παννυχίζουσιν θεᾷ, φέγγος ἱερὸν οἴσων.
Χορόςχωρῶμεν ἐς πολυρρόδουςλειμῶνας ἀνθεμώδεις,τὸν ἡμέτερον τρόποντὸν καλλιχορώτατονπαίζοντες, ὃν ὄλβιαιΜοῖραι ξυνάγουσιν.
Χορόςμόνοις γὰρ ἡμῖν ἥλιοςκαὶ φέγγος ἱλαρόν ἐστιν,ὅσοι μεμυήμεθʼ εὐ-σεβῆ τε διήγομεντρόπον περὶ τοὺς ξένουςκαὶ τοὺς ἰδιώτας.
Διόνυσοςἄγε δὴ τίνα τρόπον τὴν θύραν κόψω; τίνα;πῶς ἐνθάδʼ ἄρα κόπτουσιν οὑπιχώριοι;Ξανθίαςοὐ μὴ διατρίψεις, ἀλλὰ γεύσει τῆς θύρας,καθʼ Ἡρακλέα τὸ σχῆμα καὶ τὸ λῆμʼ ἔχων.Διόνυσοςπαῖ παῖ.Ἄιακοςτίς οὗτος;ΔιόνυσοςἩρακλῆς ὁ καρτερός.Ἄιακοςὦ βδελυρὲ κἀναίσχυντε καὶ τολμηρὲ σὺκαὶ μιαρὲ καὶ παμμίαρε καὶ μιαρώτατε,ὃς τὸν κύνʼ ἡμῶν ἐξελάσας τὸν Κέρβερονἀπῇξας ἄγχων κἀποδρὰς ᾤχου λαβών,ὃν ἐγὼ ʼφύλαττον. ἀλλὰ νῦν ἔχει μέσος·τοία Στυγός σε μελανοκάρδιος πέτραἈχερόντιός τε σκόπελος αἱματοσταγὴςφρουροῦσι, Κωκυτοῦ τε περίδρομοι κύνες,ἔχιδνά θʼ ἑκατογκέφαλος, ἣ τὰ σπλάγχνα σουδιασπαράξει, πλευμόνων τʼ ἀνθάψεταιΤαρτησία μύραινα· τὼ νεφρὼ δέ σουαὐτοῖσιν ἐντέροισιν ᾑματωμένωδιασπάσονται Γοργόνες Τειθράσιαι,ἐφʼ ἃς ἐγὼ δρομαῖον ὁρμήσω πόδα.Ξανθίαςοὗτος τί δέδρακας;Διόνυσοςἐγκέχοδα· κάλει θεόν.Ξανθίαςὦ καταγέλαστʼ οὔκουν ἀναστήσει ταχὺπρίν τινά σʼ ἰδεῖν ἀλλότριον;Διόνυσοςἀλλʼ ὡρακιῶ.ἀλλʼ οἶσε πρὸς τὴν καρδίαν μου σφογγιάν.Ξανθίαςἰδοὺ λαβέ, προσθοῦ.Διόνυσοςποῦ ʼστιν;Ξανθίαςὦ χρυσοῖ θεοὶἐνταῦθʼ ἔχεις τὴν καρδίαν;Διόνυσοςδείσασα γὰρἐς τὴν κάτω μου κοιλίαν καθείρπυσεν.Ξανθίαςὦ δειλότατε θεῶν σὺ κἀνθρώπων.Διόνυσοςἐγώ;πῶς δειλὸς ὅστις σφογγιὰν ᾔτησά σε;οὐκ ἂν ἕτερός γʼ αὔτʼ ἠργάσατʼ ἀνήρ.Ξανθίαςἀλλὰ τί;Διόνυσοςκατέκειτʼ ἂν ὀσφραινόμενος, εἴπερ δειλὸς ἦν·